10-02-11

Dagboek: exit Mikko

Voetbalmatchen als die van gisteren zijn redelijk pijnlijk. Niet omwille van de match zelf, maar wel omdat het mij doet denken aan mijn blonde finse god. Ja, beste lezertjes, ik heb een punt gezet achter mijn relatie. Voor zover je trouwens van een relatie kon spreken.

Zoals sommigen onder jullie weten, ben ik een tijdje terug voor een paar daagjes richting hoge noorden getrokken.

- De natuur is er prachtig. Enorme bossen waar geen eind aan lijkt te komen. Een heleboel sneeuw en behoorlijk koud. De dagen zijn er momenteel redelijk donker, maar ook dat heeft zijn charmes. Conclusie: ik zou zo willen verhuizen.

- De liefde voor t ventje is er nog altijd. Het klikt tussen ons. Ik zou gerust mijn werk willen opgeven om hele dagen bij hem te zijn.

- Mijn leven compleet omgooien, ik heb er geen probleem mee. En toch wil ik het niet. Want die tien dagen in Finland heeft me doen beseffen dat ik hier in het saaie en onverdraagzame vlaanderen thuis hoor. Mijn hartje behoort aan mijn vier hartsvriendinnen. Zonder hen kan ik niet meer. Meer dan ooit besef ik dat al wie met mij een relatie wilt beginnen, me meteen moet delen met vier andere vrouwen. En daar liep het verkeerd. Mikko begreep niet dat hij me niet volledig kon bezitten. Hij vond onze geloofsovertuiging maar belachelijk en dààr heeft me pijn gedaan. Ik wil iemand die me aanvaardt zoals ik ben. Iemand die rekening houdt met mijn gevoelens en gedachten. Vroeger was ik misschien een hersenloos wichtje. Nu niet meer...

16:30 Gepost door Mieke in Dagboek, Mikko | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mikko, dagboek |  Facebook |

13-11-10

Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko

Mikko Mikko Mikko... (Mikko Mikko Mikko)
(Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko)

Geen dag gaat er voorbij of ik moet aan mijn Finse god denken.

Mijn hart ( bonk bonk bonk ) vertoeft in het verre noorden.

Ik krijg geen zinnig woord meer gezegd.
k Voel me verloren.
(Mikko Mikko Mikko)

Ik wil hem nog steeds. Hier... hier in mijn web.
Gevangen als een vliegje. Voor de rest van zijn dagen.

Ik heb hem gezegd dat, als hij me terug wilt, ( ja af en toe spreekt ook mijn verstand nog ) hij me moet komen halen. Hij moet terug naar mij toe komen, ik ga hem niet nalopen. Ik wil dat hij bewijst dat het hem menens is. Dat hij bereid is zijn huidige leven op te geven.

Hij is vorige keer gaan lopen....
(pijn pijn pijn pijn pijn)

Het is aan hem om het vertrouwen weer te herstellen. Hij moet tonen dat hij om me geeft. Dat het hem menens is en dat het niet een bevlieging is. Dat ik meer ben dan een vervangster, een tweede keuze.

(kiss kiss kiss kiss kiss kiss)
Ik word gek van zijn gefluister door de telefoon.

Wacht niet te lang schat...
Kom naar hier, al was het maar een weekendje.
Laten we het opnieuw proberen.
(please please please please please please)

Alleen als je me een teken van liefde geeft.
Alleen als je me toont dat je hartje me 200 procent toebehoort.

How much of my heart do you want?
All of it!
I will die without a heart.
You'll get mine.

Sweetie?
Ik wacht op jou...

Hug?
A real one?

14:32 Gepost door Mieke in Dagboek, Mikko | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mikko, dagboek |  Facebook |

08-11-10

Twijfels

Grijze dagen, regen, mist... De wereld om ons heen lijkt in slaap. De donkere tijden zijn weer aangebroken. Tijden waarin we trachten om te overleven. Ons wakker proberen te houden en ons dagdagelijkse bezigheden en beslommeringen zien af te handelen. Het vergt een boel energie, maar uiteindelijk komen we er wel. Net als vorig jaar. Het is en blijft een vicieuse cirkel. We weten dat binnen een paar maanden de stralende zon er weer is... warmte...de lente... Maar het zal niet voor nu zijn. Zucht.

Ik staar uit mijn raam. De boom voor de deur zie ik niet. Ik staar in een eindeloze leegte. Te moe om te denken. Te lui om te zien hoe bladeren van  takken worden gerukt en ver weg weggeblazen worden. Wolken die woest voorbijdrijven. Het einde der tijden is aangebroken.

Ik weet dat jij daar bent. Ver weg, maar toch denkend aan mij.

Ons laatste gesprek deed me twijfelen. We zijn voor elkaar gemaakt, dat weet ik. Alleen is het "water veel te diep" zoals een bekend vlaming ooit eens zong. De afstand is veel te groot. Ik heb mijn eigen leven hier, mijn vier hartsvriendinnen die ik niet kwijt wil. Jij hebt je eigen wereld. Eentje waar het aangenaam is om te vertoeven, maar dat toch zo verschillend is van dat van mij. Hoe gaan we die twee met elkaar verzoenen?

Moet ik alles opgeven en me in een avontuur storten waarvan ik niet weet hoe het gaat aflopen? Of geef jij alles op en kom je in een land wonen wat het jouwe niet is? Waar iedereen in elkaars achtertuin woont? Ga je hier ooit gelukkig kunnen worden?

14:44 Gepost door Mieke in Dagboek, Mikko | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dagboek, mikko, twijfels |  Facebook |

01-10-10

Hoe moet het nu verder?

Het telefoontje van Mikko spookt constant door mijn hoofd. En dat is er na mijn gesprek met Gaea niet beter op geworden. Ik had verwacht dat ze zou zeggen dat ik hem compleet moest negeren en gewoon verder moest gaan met mijn leven. Mikko zou immers een afgesloten hoofdstuk moeten zijn: hij heeft me een aantal jaren op pijnlijke wijze in de steek gelaten en heeft er voor gekozen een eigen leven te gaan leiden. Dat hij op dit moment weer in mijn leven is gekomen, is "ongepast". Redelijk egoistisch ook. Hoe durft hij  te verkondigen dat hij van me houdt? Al die jaren zag hij me niet meer staan en nu ineens - nu zijn huwelijk ten einde is - zou ik hem moeten gaan troosten en weer een relatie met hem moeten beginnen.

In theorie zou mijn conclusie redelijk duidelijk moeten zijn: over and out. Maar in realiteit... Alles komt weer naar boven. Al die gevoelens waarvan ik dacht dat ik ze verwerkt had...

Voeg daarbij het antwoord van Gaea en je weet dat ik dit weekend weer een heleboel ga piekeren. Haar advies: zoek hem op, geef het een kans. Hoe het uitdraait, kom je pas later te weten. Alleen zo kan je het een plaats geven door ofwel je oude leventje weer op te pikken ofwel door het hoofdstuk Mikko definitief af te sluiten. Alleen zo ga je je achteraf geen verwijten maken omdat je weet dat je het tenminste geprobeerd hebt.

Dat ik daardoor mijn huidig leventje compleet overhoop moet gooien, dat ...

16:48 Gepost door Mieke in Dagboek, Mikko | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mikko, gevoelens |  Facebook |

30-09-10

Mina rakastan sinua

"Ey sweetie, it's me..."
"Uh?" Ik had de voorbije drie jaar nog nooit telefoon gehad van Mikko. Raar.
"How's life?"
"What's wrong?" Mijn hersenen werkten op volle toeren. Als hij me na die drie jaar belt, dan moet er wel iets mis zijn.
"Nothing, I just wanted to hear your voice".
"Yeah, right. Tell me, what's wrong?"
< silence >
"Mikko?"
"Yes?"
"Tell me!"
"We broke." Drie jaar van zijn leven naar de vaantjes, een gedachte die spontaan in me op kwam.
"I am sorry for that." Ik wist niet hoe ik moest reageren.
<silence>
"Why are you calling me?" Ik haatte het dat hij me hier mee lastig viel.
"I just wanted to talk to you."
"After all these years?" Nu hij plots in de miserie zit, ben ik goed genoeg... Waar was hij toen ik hem nodig had? Waarom liep hij van me weg. Alle verdrongen gevoelens kwamen plots weer boven drijven. Ik denk dat ik op een gegeven moment nogal geergerd klonk. Ik besloot met een
"I can't help. You'll have to fight your own demons. I am not part of your life anymore."

"Mina rakastan sinua."
< stilte > < traan> <woede> <pijn> <wanhoop> <nog meer pijn>
Hoe durft ie zoiets te zeggen !!!! Na al die jaren.
Ik heb zonder iets te zeggen ingelegd.
Mikko zal de komende dagen mijn leven beheersen. Vroeger zou ik daar blij mee geweest zijn, maar nu...

11:23 Gepost door Mieke in Dagboek, Mikko | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mikko, mina rakastan sinua |  Facebook |

26-11-09

Mail van Mikko (2)

Hello sweetie,

Your last mail murdered me. To be honest, I am surprised to see that you are still fighting old demons. Past is past, now is now. We should go on with our own lives. No?

What we had was great and fantastic. We were both like twins and we were supposed to be together for the rest of our lives. But things turned out differently. Unfortunately.

I do regret the decissions I made. But we can't turn back time. I do know that what I did was wrong. But I was young and too impulsive. Strangely enough, I wanted you to be happy. All I wanted was the best for you. And believe me, I thought that my country was not the best.

I know that I should have discussed this with you before making my final decision. As I said I was young and... Don't know if it helps but I suffered a lot those days. I was unhappy as well and thought of you all the time. It caused me a lot of pain, my heart was broken, it felt like I had murdered you.

But it was too late.

If emailing, msning, etc would be useful for you to get over it, feel free to contact me as often as you want. The only thing I can try to do right now is to help you to get over it. Hope you will forgive me and that in the end you will be able to go on with your own live. You don't deserve all this suffering.

Many hugs, take care.
I love you,
M.

18:40 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mikko, mail |  Facebook |

Antwoord van Mikko

Het antwoord van Mikko kwam er sneller dan ik verwacht had.

Hij vertelde dat hij geschrokken was van mijn mail en dat het hem pijn deed te horen dat "I was still fighting demons" en dat als ik het wou hij gerust af en toe een mailtje wou sturen.

Dat het hem speet dat het allemaal zo is gelopen. Dat hij had gedaan wat hij dacht wat goed was, maar dat hij wel besefte dat het anders had moeten lopen. Maar: verleden is verleden en die grote stommiteit zouden we nooit meer kunnen rechtzetten.

Dat hij de eerste maanden na onze split ook een zeer moeilijke periode heeft doorgemaakt (why the hell didn't you contact me then... Perhaps we could go on with our lives together), hij nog veel aan me gedacht heeft en dat hij zich diep schaamde voor de stommiteiten die hij begaan heeft. "I was young and..." blablabla. 

Ik weet niet of ik blij moet zijn met het antwoord. Want als we beiden zo veel pijn hebben gehad, waarom heeft het dan zo moeten lopen. Had ik beter mijn best moeten doen om hem hier te houden, had ik hem moeten volgen naar het hoge noorden en waren we dan happy geweest? Ik heb het gevoel dat ik zoveel kansen onbenut heb gelaten, dat ik beter mijn best had moeten doen om het allemaal weer goed te maken... ALS ALS ALS...

12:45 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mikko, antwoord |  Facebook |

25-11-09

Mail naar Mikko

Vandaag heb ik iets gedaan waar ik het heel moeilijk mee had: ik heb een mail gestuurd naar Mikko. Ik heb mezelf compleet bloot gegeven, geschreven wat ik nog steeds voel en denk.

Ik heb hem gevraagd waarom... "Dat ik nog altijd moeite heb te aanvaarden wat gebeurd is. Dat ik na al die jaren er nog altijd over pieker en dat ik nood heb aan een duidelijk antwoord".

Denk niet dat ik een antwoord ga terugkrijgen, maar ik heb het gevoel dat ik dit MOET doen, gewoon om het allemaal te kunnen afsluiten.

12:15 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mail, mikko |  Facebook |

23-11-09

Wat ik geleerd heb...

Wat ik de voorbije dagen geleerd heb:

- Mijn verdriet wordt niet veroorzaakt door verdriet om een verloren gegane relatie. Dàt heb ik al lang verwerkt. Waar ik me wel zorgen om maak: ga ik ooit nog eens hetzelfde meemaken?

- Mikko is geen god. Wat we hadden was leuk, maar... hij heeft me laten vallen als een baksteen. Als hij echt van me had gehouden, had hij me zoiets nooit aangedaan. Maw: ik zou blij moeten zijn dat het zo gegaan is. Bovendien ben ik door mijn liefdesverdriet in contact gekomen met de heksjes.

- We leven in het heden: ik moet leren te genieten van wat komen gaat en niet treuren om wat voorbij is. Meer nog, het verleden zou ik moeten koesteren. Het was leuk geweest, maar nu heb ik het even leuk. Ik heb 4 goede vriendinnen waarmee ik alles kan delen en die steeds voor me klaarstaan.

- Waarom het zo gegaan is met Mikko, zal ik nooit achterhalen. Misschien vraag ik het hem zelf ooit eens, maar een echt antwoord verwacht ik niet meer...

- Tijd om weer met opgeheven hoofd verder te gaan met mijn leventje.

- Last but not least: ik wil iedereen die me gesteund heeft (via reacties op dit blogje, via mail of hoe dan ook) van harte willen danken. Weet: jullie krijgen je beloning drievoudig terug...

19:42 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (6) | Tags: mikko, conclusie |  Facebook |

22-11-09

Gesprek met Gaea

Ik had me voorgenomen om alles wat ik met Gaea besproken heb op te schrijven. Maar mijn hoofd voelt zo zwaar aan, dat ik het meeste nu al weer vergeten ben.

Uitgangspunt van ons gesprek was: "Als hij je zo heeft laten vallen, dan is hij je liefde niet meer waard". Niet dat hij daar triestig om zou zijn, want hij is intussen verder gegaan met zijn leven en daar maak ik geen deel meer van uit.

"Wat zou je doen als hij plots voor je stond?"
Een vraag die ik liever niet beantwoorde, maar Gaea drong aan.
"Zou je opnieuw een relatie met hem beginnen?"
Op die vraag moest ik met "nee" antwoorden.
"Waarom niet?"
"Omdat hij me in de steek heeft gelaten en veel pijn heeft gedaan."
"Ben je nog verliefd op hem?"
"Hoe kan je nog op iemand verliefd zijn als je hem al jaren niet meer gezien hebt?"
"Waarom doet het dan zo'n pijn?"
"De herinneringen doen zo'n pijn."
"Herinneringen moet je koesteren."
"Ik ga nooit meer zo iets kunnen ervaren."

En toen vertelde ze me iets, wat ik nog lang zal blijven onthouden. "Voor mij is wat wij ons vijven meemaken iets wat onvervangbaar is. Dàt is voor mij het ultieme geluk. We delen alles... wat we samen beleven, is onvervangbaar..." en zo ging ze nog even door.

Het kwam er op neer dat we elk moment van de dag wel iets beleven wat ons leven de moeite waard maakt. Wat voorbij is, is voorbij. Wat ik met Mikko had, was iets onbeschrijflijks. Maar het is verkeerd daar bij stil te blijven staan. We leven in het nu. En we moeten proberen daar het beste van te maken.

Dat het verkeerd is vroeger met nu te vergelijken, dat heb ik intussen wel door. Alleen is het zo moeilijk om het niet te doen. Gaea heeft me er van weten te overtuigen dat ik Mikko geidealiseerd heb, dat hij eigenlijk een asshole is. Want als hij echt van mij had gehouden, dan deed hij me zoiets niet aan. Met andere woorden: ik heb me laten gebruiken. ( En toch voelde het oh zo perfect aan. ) Dat besef doet pijn, maar het sterkt me ook in de overtuiging dat ik niet moet wanhopen. Ooit komt die ridder op dat witte paard er aan. En dàn laat ik hem nooit meer gaan. Desnoods volg ik hem tot op de noordpool.

Ik zal nooit weten wat hem bezield heeft om onze relatie op te geven. Ik zal moeten aanvaarden dat ik nooit een antwoord zal krijgen... dat er dingen zijn die ik nooit zal begrijpen.

15:45 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mikko, gesprek, gaea |  Facebook |

21-11-09

Lost in tears

bosMeditatie leek me gisteren een perfecte oplossing. Jezelf in een soort trance brengen, je opsluiten in een droomwereld en je laten gidsen door een "wijze".

Zo'n sessie begint meestal met een soort voorbereiding om jezelf tot rust te brengen. Een techniek die ik daarvoor meestal toepas is het tellen van je adem. Meestal zie ik dan de cijfers letterlijk voor mijn ogen.

Maar daar liep het al verkeerd en eigenlijk had ik toen beter moeten weten, maar ja... k was zo wanhopig. Ik kreeg letters te zien, maar ze waren pikzwart en dreigend. Bovendien zag ik ze niet in de juiste volgorde, maar was het een complete chaos: van 1 naar 56 en terug naar 5, etc...

Toch ben ik toen doorgegaan met een volgende fase: het binnenstappen van een fictieve wereld. In mijn geval een soort sprookjesbos dat ik afwachtend in wandelde. Spoedig kreeg ik het gezelschap van de andere heksjes. Ze omringden me en samen bereikten we een open plek.

Maar plots waren ze verdwenen en ben ik alleen verder gegaan. Het bos werd steeds donkerder en het werd muisstil rondom me. Plots stond Mikko voor me. Ik keek hem hoopvol aan, maar hij begon heel hard te lachen.

Ik heb de sessie daar afgebroken en ben samen met Pocahontas op de zetel gaan liggen. Een berichtje naar Gaea gestuurd. Ze stond hier sneller dan je voor mogelijk hield.

We hebben de hele avond gepraat, ze heeft me getroost, samen met me gehuild. Uiteindelijk zijn we samen in bed gekropen. Ik veilig geborgen in haar armen.

Vandaag gaat het al wat beter met me. Het gesprek van gisteren heeft wonderen gedaan. Maar ik voel me uitgeput en leeg... Dit wil ik nooit meer meemaken.

14:47 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: meditatie, mikko, gaea, pijn |  Facebook |

20-11-09

Chat met Mikko...

cryingIk ben me aan het kwellen door oude chats met Mikko door te lezen... God, het doet zo pijn dit opnieuw mee te maken. Maar om een of andere reden wil ik mezelf kwellen... Ik wil pijn voelen... Ik wil me verloren voelen...

comparing to you, everyone else is ugly
hey that's not true you're being slimy 
i love staring at you
bewitched?
i start floating when i think of it
me too
i almost kissed my screen
i can come over tonight
you did say that didn;t you? it wasn't a dream?
everything is just one long dream
to me it felt real last night
it felt so good, that even a dream is worse
i know
my fingers still can feel your face
i still can t believe it
it felt so perfect
you are too beautiful
witch power
i am having trouble remembering anything we talked about either
i saw your mouth moving, but i did not hear anything
we just stared and laughed
and kissed
and everyone was watching us i guess
i did sort of keep forgetting about anyone around us
maybe we're not that clever doing this kind of things in public
hey on the first floor of a pub, i mean, what is the chance that someone walks in?
why did you keep saying 'god'? 
cause i did not believe my eyes   i saw a fairy every time i looked at you  your twinkling eyes, your waiting lips
you are my princess, i will not let you go, you know
you are too perfect
even now i am completely lost if i dream your face
every time i daydream, i want to feel you
i miss you
i miss you too
i want to go back to last night
i want you too
love you too
which universe is this?
i am drugged
so you on drugs now?
you are my drug
can i see u tonight ?
i love you sweetie
i love your eyes
want to touch your face
don t be so beautiful
i am completely lost
i want you
i love you
love you too
come here i want you

Oh my God
Ik wil opnieuw een maatje hebben... iemand die me koestert. Die me aanbidt.

Ik wil vergeten
Verder gaan met mijn leven

12:46 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: mikko, chat, kwellen |  Facebook |

19-11-09

Waarom doet het zo'n pijn?

how I curse this day cause my love has gone away,
I lived, loved... lost love.. just...

"How much of my heart do you have?
Want some more?
I love you... I am lost without you."

he stole my heart, still has it
he ripped and tear it apart
now it's only scattered painful memories of yesterday

"You know what makes me happy?
Tell me
The tought that we will be together forever.
I love you
love you too"

I wish for the rain
to wash the pain away
I curse this day
I wish it would never stay in my memories
oh how my heart, hurts

"need more kisses
now?
yes
cause tonight seems so far away"

its bringing me down
my laughter now is a frown
she is no longer around

"i am you these days
even if i look in the mirror, i see you
you've got boobs?"

His silence is deafening
no last kisses and his tight hugs
I am missing
my soul is drunken
sunken in sorows
hallow and empty
he is gone
he is out of my life

"is 'too' anything good?
too beautiful?
i KNEW you were going to say that
u make me happy
u make me happy too"

my love will never come back to me ever again
so let it rain
let it rain
cause i hate this awful pain

"i am obsessed by you
can you say that again?
i am obsessed by you
with you
about you
i love you
i miss you
want to feel your arms around me
me too"

please no more pain
cause it hurts so
i curse this day yet again

"you are my fairy"

No more pain
I still love you

no more pain
I still want you
no more pain
I still miss you
no more pain
I still remember you
No more pain
I want you in my arms
no more pain
I want to kiss you
no more pain
I want a baby
no more pain
Come here
No more pain
Be my man
no more pain
Why?
no more pain
I need you
no more pain
Can't live without you
No more pain
I want you
no more pain
I dream of you
no more pain
You are perfect
no more pain
No one...
No more pain
Life is useless without you
no more pain
I don't want to live anymore
no more pain
I hate myself
no more pain
I want to die
No more pain
Don't do this to me
no more pain
Why did you leave me?
no more pain
I don't understand
no more pain
fuck me
No more pain
fuck the pain away

no more pain
rape me
no more pain
use me
no more pain
abuse me
No more pain
help me
no more pain
who
no more pain
is
no more pain
going
No more pain
who's gonna dry
no more pain
my crying eyes
no more pain
lonely
no more pain
stop it
No more pain
I hate you
no more pain
ik haat je
no more pain
voor wat je me hebt aangedaan
no more pain
ik wil je vergeten
No more pain
I feel completely defeated
no more pain
forget you
no more pain
like you never existed
no more pain
you still haunt me
No more pain
trapped in a loop
no more pain
sweet and sour
no more pain
forgetting
no more pain
seems beyond my power
No more pain
you still torment me
no more pain
no more tears
no more pain
smiles

no more pain
tears
No more pain
love
no more pain
pain
no more pain
embrace me
no more pain
destroying me
No more pain
protecting me
no more pain
Distracting me
no more pain
Supporting me
no more pain
magic
No more pain

help me

18:49 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: pain, mikko |  Facebook |

Kwelling

sadness

Net op een moment dat ik dacht dat alles ok was, begint mijn onderbewustzijn me te kwellen. Ik heb een nare droom gehad. En wat voor een. Onderwerp van de droom was Mikko.

In mijn droom zat ik nog altijd op de unief. We zaten in de aula te wachten op onze prof filosofie en ik was gezellig met mijn vriendinnen (de heksjes, ook al kende ik ze technisch gezien op dat moment nog niet) aan het keuvelen toen plots Mikko naar binnen kwam.

Hij keek me aan, leek me niet te kennen en ging aan de andere kant van de zaal zitten. Ik stormde naar hem toe en gooide me letterlijk aan zijn voeten. Ik ben beginnen jammeren en smeken, maar zonder resultaat.

Het volgende moment was ik wakker en lag ik in bed onrustig te kronkelen... MIKKO !!!!!!!!!!!

12:33 Gepost door Mieke in Droom | Permalink | Commentaren (3) | Tags: droom, mikko |  Facebook |

05-10-09

Mikko, de reacties

Je hebt twee soorten mensen. Enerzijds diegenen die je een hart onder de riem proberen te steken. Het is voor hen dat ik wil bloggen. Daartegenover heb je de mensen die reageren uit leedvermaak. Van hen krijg je reacties in de trend van "Ik weet waarom het uitgeraakt is. De seks was niet goed." Op zo'n reacties reageer ik meestal niet. Ik heb geen zin om mijn energie aan hen te verspillen. Zij weten niet beter.

12:45 Gepost door Mieke in Reacties | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mikko |  Facebook |

01-10-09

Mikko, mijn geliefde

Vier jaar geleden leerde ik Mikko, mijn stoere viking kennen. Ik was op slag verliefd. Het was gewoon fantastisch, een nietsontziende allesverslindende liefde. We voelden elkaar perfect aan. Zonder dat we met elkaar praatten, begrepen we wat de ander meemaakte. Het was zo intens... We leefden ons eigen sprookje. We zaten beiden op die roze wolk in onze eigen wereld. Niets of niemand kon dat geluk verstoren.

Die eerste kus, ik herinner hem nog goed. Technisch gezien duurde die een tiental seconden, maar het leek wel eeuwig te duren. Ik was volledig van de kaart. De wereld om me heen leek stil te staan. Letterlijk. Ik was verdoofd, leek wel bewusteloos. Betoverd. Van de drie uur erna weet ik niks meer. "We waren door een UFO ontvoerd" grapten we.

Van toen af wou ik slechts 1 ding: samen zijn. Het werd een obsessie. We praatten dagenlang, hadden elkaar zoveel te vertellen. We verveelden elkaar nooit. Elke keer ik in zijn ogen keek, werd ik high. High van liefde. Ik stond letterlijk te wankelen op mijn benen.

Hij was de deur nog niet uit, hij had zijn "tot strakjes liefste" nog niet uitgesproken of ik voelde me leeg. Vijf seconden nadat we afscheid hadden genomen, begon ik te wenen. Omdat ik hem zo miste. De momenten dat ik hem niet zag, leefde ik als een zombie. Die momenten waren zinloos. Compleet automatische piloot.

We waren soulmates. We vertelden elkaar onze diepste geheimen. Het voelde aan alsof we al eeuwen samen waren. "In een vorig leven waren we tweelingen". En eeuwig zouden we samen blijven.

Tot de dag kwam dat hij vertelde dat hij terugkeerde naar zijn thuisland. Dat we aan onze relatie beter een einde konden maken. Ik werd hysterisch, smeekte hem om me mee te nemen. Ik stortte ineen. Kreeg geen adem meer, begon te hyperventileren. Mijn hart kromp ineen, letterlijk. De pijn was niet meer te harden. Ik dacht aan zelfmoord. Doodgaan zou een stuk minder pijnlijk zijn.

Nu, vier jaar later, denk ik af en toe nog terug aan die momenten. Ik voel me verraden. Waarom heeft hij me zo iets aangedaan? Waarom mocht ik hem niet vergezellen richting hoge noorden? Waarom mocht ik zijn vrouw niet zijn? Ik begrijp het nog altijd niet, want ik weet dat hij die maanden na onze breuk ook door een hel is gegaan.

Het maakt me triest, want ik besef dat ik zo iemand nooit meer zal ontmoeten. Wat ik met hem heb doorgemaakt, ga ik met niemand meer ervaren... niemand gaat ooit begrijpen wat we samen hadden, er bestaan geen woorden om het te beschrijven.

Vandaag kreeg ik het nieuws te horen dat hij getrouwd is...

12:31 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mikko, liefde |  Facebook |

29-09-09

Verleden

We horen niet in het verleden te leven, maar soms blijft het verleden ons achtervolgen...

Waarom, Mikko? waarom toch?

22:25 Gepost door Mieke in Bedenkingen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mikko, verleden |  Facebook |