28-02-11

Words...

Woorden... Herinneringen aan lang vervlogen tijden. Tijden die ik nooit beleefd heb, maar toch zo graag zou meegemaakt hebben.

Gedachten, belevenissen, verhalen, verzindsels of leugens. Oh zo krachtig en pijnlijk. Blijvend als een aanklacht. Dodend en zalvend.

Communicatiemiddel met anderen. Taalbarriere. Onverstaanbaar maar toch lief. "Ik hou van je". Onuitgesproken. Vergeten of vervlogen. Vluchtig, nietig en absoluut onbelangrijk.

Een berg van indrukken en verslagen. Te hoog om te ontdekken. Onoverkomelijk. Te diep als een stille oceaan. Verdrinkend in een woeste stroom, een kolkende rivier... Ongeordend en verward.

Stilte die oorverdovend is. Onoplettend. Verloren gegaan. Te hard. Te grof, te schokkerend. "Hello, how are you?" Not !!!

Mensen die ons proberen te bereiken. Wensen door te dringen in ons onderbewustzijn. Fluisterend. Sturend als een beschermengel. Waarschuwend als ons geweten dat spreekt.

Stemmen uit het verleden. Vrienden of vreemden. Stemmen uit een andere wereld waar we liever doof voor blijven. Goed en kwaad. Gruwelijk en wondermooi. "Talk to me!"

Blijf niet stil. Communiceer. Heb me lief. Zeg het me, telkens opnieuw. Hier en nu... haat me. Toon me dat ik besta.

Woorden: veel meer dan je denkt !

17:21 Gepost door Mieke in Bedenkingen, Dagboek, Schrijfsels | Permalink | Commentaren (1) | Tags: word, woorden |  Facebook |

22-02-11

13 manieren om naar een merel te kijken

Thirteen Ways of Looking at a Blackbird 


 I
 Among twenty snowy mountains,
 The only moving thing
 Was the eye of the blackbird.

 II
 I was of three minds,
 Like a tree
 In which there are three blackbirds.

 III
 The blackbird whirled in the autumn winds.
 It was a small part of the pantomime.

 IV
 A man and a woman
 Are one.
 A man and a woman and a blackbird
 Are one.

 V
 I do not know which to prefer,
 The beauty of inflections
 Or the beauty of innuendoes,
 The blackbird whistling
 Or just after.

 VI
 Icicles filled the long window
 With barbaric glass.
 The shadow of the blackbird
 Crossed it, to and fro.
 The mood
 Traced in the shadow
 An indecipherable cause.

 VII
 O thin men of Haddam,
 Why do you imagine golden birds?
 Do you not see how the blackbird
 Walks around the feet
 Of the women about you?

 VIII
 I know noble accents
 And lucid, inescapable rhythms;
 But I know, too,
 That the blackbird is involved
 In what I know.

 IX
 When the blackbird flew out of sight,
 It marked the edge
 Of one of many circles.

 X
 At the sight of blackbirds
 Flying in a green light,
 Even the bawds of euphony
 Would cry out sharply.

 XI
 He rode over Connecticut
 In a glass coach.
 Once, a fear pierced him,
 In that he mistook
 The shadow of his equipage
 For blackbirds.

 XII
 The river is moving.
 The blackbird must be flying.

 XIII
 It was evening all afternoon.
 It was snowing
 And it was going to snow.
 The blackbird sat
 In the cedar-limbs.

( Wallace Stevens )

26-09-09

Nature of things

There was a time
When you were all I had
And every night
I cried I loved you like mad

But love it changes like the moon
Like winter bears braes
'Cause, baby
That's just the nature of things

I tried to fight it
This fire grown dead
And I watched you hide it
What a mess we've been in

Always don't look back through it
Go through the leaves
I'll take their lead
'Cause that's the nature of things

So I'll walk away
I'll be the one they say is back
'Cause we both know we're afraid
To leave love in the past

Oh, it should kill me
It should pull all my heart's strength
But I am doing fine
That's just the nature of things

That's just the nature of things

That's just the nature of things

24-09-09

Het verhaal van de dolende Godin

De roof van Persephone

Persephone was de dochter van Demeter (de Godin) en Zeus (de God). Zij was een bekoorlijke jonge vrouw en moeder en dochter waren door een innige liefde met elkaar verbonden. Maar (en zo gaat dat altijd in verhalen) hun geluk werd plotseling verstoord.

Toen de wondermooie Persephone zich in de buurt van Enna (Sicilië) vermaakte met het plukken van bloemen, zag ze een narcis van wonderlijke schoonheid. Op het ogenblik dat ze zich bukte om de bloem te plukken, opende zich plots de aarde. Uit de ontstane kloof kwam de god van de onderwereld Hades te voorschijn. Hij greep Persephone en ontvoerde haar naar zijn duistere rijk.

De angstkreet van de bekoorlijke dame werd door haar moeder gehoord. Deze snelde ter hulp, maar vond haar dochter niet. Uit verdriet gooide ze haar hoofdsieraad weg en hulde ze zich in een donkere sluier. Negen dagen en nachten zocht ze de hele aarde af, totdat Helios, de zonnegod er genoeg van had en haar de ware toedracht vertelde. Vol toorn en droefheid ontvluchtte Demeter de Olympos, waardoor de aarde onvruchtbaar werd en er grote hongersnood dreigde. Zonder succes zond Zeus de ene bode na de andere op haar af om haar te bewegen terug te keren. Zij van haar kant zwoer dat ze niet eerder weer vruchten zou laten groeien, voordat haar dierbaar kind was teruggegeven.

Uiteindelijk (het hele verhaal vertellen, zou ons te ver voeren) weet Hermes Persephone terug te halen, maar daarvoor moest hij wel een overeenkomst gesloten worden met Hades. Persephone mocht twee derde van het jaar op de bovenwereld bij haar moeder vertoeven, maar moest de overige tijd in de onderwereld aan de zijde van haar duistere gemaal doorbrengen.

Ieder toehoorder weet intussen dat dit verhaal een voorstelling is van het jaarlijkse schouwspel van de stervende en weer herlevende natuur. Telkens Persephone naar de onderwereld afdaalt, sterft de natuur om daarna, bij haar terugkeer, weer in alle glorie te schitteren.

Je zou de vergelijking kunnen maken met een mensenleven. Ook wij sterven, maar komen weer terug in een ander leven (reincarnatie).

12:30 Gepost door Mieke in Schrijfsels | Permalink | Commentaren (0) | Tags: verhaal, persephone, demeter, godin, zeus |  Facebook |

10-08-09

Crying eyes

greeneye

You say that all your life you've been a free bird
There's been nobody over you
And you always have to have the last word
Because one feels better than two.

Who's gonna dry your cryin' eyes?
Who's gonna wake you up to that big surprise?
Who's gonna dry your cryin' eyes?

You say your life's like riding on a fast train
It's easy to see far away
But right up close it's just a blurry haze
Flyin' by from day to day.

12:45 Gepost door Mieke in Schrijfsels | Permalink | Commentaren (0) | Tags: crying eyes |  Facebook |

28-07-09

De zilveren kus

kissHet gordijn wiegt opzij.
De volle maan streelt mijn gezicht met haar zachte verschijning.
Als in trance lokt ze me naar het raam.
Waar ze me voorstelt aan hem.
Zo dichtbij
In mijn tuin van rozen
Staat hij
Wachtend op mij.
Vervuld van een immens verlangen reikt hij naar me.
Verlangen in zijn ogen.
De donkere blauwe gloed in mijn kamer
verwart me nog meer
mijn hoofd beslist zonder mijn toestemming
mijn hand reikt naar het raam
en legt ze tegen het glas
ik sluit mijn ogen hoopvol neer
wanneer ik mijn ogen weer de nacht laat aanschouwen
Lig ik daar
in zijn armen
Zijn adem zachtjes glijdend langs mijn hals
Zijn tedere groene ogen die naar genadeloos rood overgaan
Trance neemt bezit van zijn ogen
En ik voel zijn zilveren kus
tegen mijn hals
Tijd om te vluchten is er niet
Tijd is te snel
en toch zo langzaam 
En wanneer mijn ogen zich voor de laatste keer zouden sluiten
voel ik zijn lippen
die me leven schenken 
en ik
ik wordt eeuwig
en heb nu iemand om mijn eeuwigheid mee te delen
 

( bron: http://basicpublishing.org/index.php?page=show&id=27328 )

21:45 Gepost door Mieke in Schrijfsels | Permalink | Commentaren (0) | Tags: liefde, zilveren kus, gedicht, vampier |  Facebook |