10-02-11

Dagboek: exit Mikko

Voetbalmatchen als die van gisteren zijn redelijk pijnlijk. Niet omwille van de match zelf, maar wel omdat het mij doet denken aan mijn blonde finse god. Ja, beste lezertjes, ik heb een punt gezet achter mijn relatie. Voor zover je trouwens van een relatie kon spreken.

Zoals sommigen onder jullie weten, ben ik een tijdje terug voor een paar daagjes richting hoge noorden getrokken.

- De natuur is er prachtig. Enorme bossen waar geen eind aan lijkt te komen. Een heleboel sneeuw en behoorlijk koud. De dagen zijn er momenteel redelijk donker, maar ook dat heeft zijn charmes. Conclusie: ik zou zo willen verhuizen.

- De liefde voor t ventje is er nog altijd. Het klikt tussen ons. Ik zou gerust mijn werk willen opgeven om hele dagen bij hem te zijn.

- Mijn leven compleet omgooien, ik heb er geen probleem mee. En toch wil ik het niet. Want die tien dagen in Finland heeft me doen beseffen dat ik hier in het saaie en onverdraagzame vlaanderen thuis hoor. Mijn hartje behoort aan mijn vier hartsvriendinnen. Zonder hen kan ik niet meer. Meer dan ooit besef ik dat al wie met mij een relatie wilt beginnen, me meteen moet delen met vier andere vrouwen. En daar liep het verkeerd. Mikko begreep niet dat hij me niet volledig kon bezitten. Hij vond onze geloofsovertuiging maar belachelijk en dààr heeft me pijn gedaan. Ik wil iemand die me aanvaardt zoals ik ben. Iemand die rekening houdt met mijn gevoelens en gedachten. Vroeger was ik misschien een hersenloos wichtje. Nu niet meer...

16:30 Gepost door Mieke in Dagboek, Mikko | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mikko, dagboek |  Facebook |

13-11-10

Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko

Mikko Mikko Mikko... (Mikko Mikko Mikko)
(Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko)

Geen dag gaat er voorbij of ik moet aan mijn Finse god denken.

Mijn hart ( bonk bonk bonk ) vertoeft in het verre noorden.

Ik krijg geen zinnig woord meer gezegd.
k Voel me verloren.
(Mikko Mikko Mikko)

Ik wil hem nog steeds. Hier... hier in mijn web.
Gevangen als een vliegje. Voor de rest van zijn dagen.

Ik heb hem gezegd dat, als hij me terug wilt, ( ja af en toe spreekt ook mijn verstand nog ) hij me moet komen halen. Hij moet terug naar mij toe komen, ik ga hem niet nalopen. Ik wil dat hij bewijst dat het hem menens is. Dat hij bereid is zijn huidige leven op te geven.

Hij is vorige keer gaan lopen....
(pijn pijn pijn pijn pijn)

Het is aan hem om het vertrouwen weer te herstellen. Hij moet tonen dat hij om me geeft. Dat het hem menens is en dat het niet een bevlieging is. Dat ik meer ben dan een vervangster, een tweede keuze.

(kiss kiss kiss kiss kiss kiss)
Ik word gek van zijn gefluister door de telefoon.

Wacht niet te lang schat...
Kom naar hier, al was het maar een weekendje.
Laten we het opnieuw proberen.
(please please please please please please)

Alleen als je me een teken van liefde geeft.
Alleen als je me toont dat je hartje me 200 procent toebehoort.

How much of my heart do you want?
All of it!
I will die without a heart.
You'll get mine.

Sweetie?
Ik wacht op jou...

Hug?
A real one?

14:32 Gepost door Mieke in Dagboek, Mikko | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mikko, dagboek |  Facebook |

08-11-10

Twijfels

Grijze dagen, regen, mist... De wereld om ons heen lijkt in slaap. De donkere tijden zijn weer aangebroken. Tijden waarin we trachten om te overleven. Ons wakker proberen te houden en ons dagdagelijkse bezigheden en beslommeringen zien af te handelen. Het vergt een boel energie, maar uiteindelijk komen we er wel. Net als vorig jaar. Het is en blijft een vicieuse cirkel. We weten dat binnen een paar maanden de stralende zon er weer is... warmte...de lente... Maar het zal niet voor nu zijn. Zucht.

Ik staar uit mijn raam. De boom voor de deur zie ik niet. Ik staar in een eindeloze leegte. Te moe om te denken. Te lui om te zien hoe bladeren van  takken worden gerukt en ver weg weggeblazen worden. Wolken die woest voorbijdrijven. Het einde der tijden is aangebroken.

Ik weet dat jij daar bent. Ver weg, maar toch denkend aan mij.

Ons laatste gesprek deed me twijfelen. We zijn voor elkaar gemaakt, dat weet ik. Alleen is het "water veel te diep" zoals een bekend vlaming ooit eens zong. De afstand is veel te groot. Ik heb mijn eigen leven hier, mijn vier hartsvriendinnen die ik niet kwijt wil. Jij hebt je eigen wereld. Eentje waar het aangenaam is om te vertoeven, maar dat toch zo verschillend is van dat van mij. Hoe gaan we die twee met elkaar verzoenen?

Moet ik alles opgeven en me in een avontuur storten waarvan ik niet weet hoe het gaat aflopen? Of geef jij alles op en kom je in een land wonen wat het jouwe niet is? Waar iedereen in elkaars achtertuin woont? Ga je hier ooit gelukkig kunnen worden?

14:44 Gepost door Mieke in Dagboek, Mikko | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dagboek, mikko, twijfels |  Facebook |

01-10-10

Hoe moet het nu verder?

Het telefoontje van Mikko spookt constant door mijn hoofd. En dat is er na mijn gesprek met Gaea niet beter op geworden. Ik had verwacht dat ze zou zeggen dat ik hem compleet moest negeren en gewoon verder moest gaan met mijn leven. Mikko zou immers een afgesloten hoofdstuk moeten zijn: hij heeft me een aantal jaren op pijnlijke wijze in de steek gelaten en heeft er voor gekozen een eigen leven te gaan leiden. Dat hij op dit moment weer in mijn leven is gekomen, is "ongepast". Redelijk egoistisch ook. Hoe durft hij  te verkondigen dat hij van me houdt? Al die jaren zag hij me niet meer staan en nu ineens - nu zijn huwelijk ten einde is - zou ik hem moeten gaan troosten en weer een relatie met hem moeten beginnen.

In theorie zou mijn conclusie redelijk duidelijk moeten zijn: over and out. Maar in realiteit... Alles komt weer naar boven. Al die gevoelens waarvan ik dacht dat ik ze verwerkt had...

Voeg daarbij het antwoord van Gaea en je weet dat ik dit weekend weer een heleboel ga piekeren. Haar advies: zoek hem op, geef het een kans. Hoe het uitdraait, kom je pas later te weten. Alleen zo kan je het een plaats geven door ofwel je oude leventje weer op te pikken ofwel door het hoofdstuk Mikko definitief af te sluiten. Alleen zo ga je je achteraf geen verwijten maken omdat je weet dat je het tenminste geprobeerd hebt.

Dat ik daardoor mijn huidig leventje compleet overhoop moet gooien, dat ...

16:48 Gepost door Mieke in Dagboek, Mikko | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mikko, gevoelens |  Facebook |

30-09-10

Mina rakastan sinua

"Ey sweetie, it's me..."
"Uh?" Ik had de voorbije drie jaar nog nooit telefoon gehad van Mikko. Raar.
"How's life?"
"What's wrong?" Mijn hersenen werkten op volle toeren. Als hij me na die drie jaar belt, dan moet er wel iets mis zijn.
"Nothing, I just wanted to hear your voice".
"Yeah, right. Tell me, what's wrong?"
< silence >
"Mikko?"
"Yes?"
"Tell me!"
"We broke." Drie jaar van zijn leven naar de vaantjes, een gedachte die spontaan in me op kwam.
"I am sorry for that." Ik wist niet hoe ik moest reageren.
<silence>
"Why are you calling me?" Ik haatte het dat hij me hier mee lastig viel.
"I just wanted to talk to you."
"After all these years?" Nu hij plots in de miserie zit, ben ik goed genoeg... Waar was hij toen ik hem nodig had? Waarom liep hij van me weg. Alle verdrongen gevoelens kwamen plots weer boven drijven. Ik denk dat ik op een gegeven moment nogal geergerd klonk. Ik besloot met een
"I can't help. You'll have to fight your own demons. I am not part of your life anymore."

"Mina rakastan sinua."
< stilte > < traan> <woede> <pijn> <wanhoop> <nog meer pijn>
Hoe durft ie zoiets te zeggen !!!! Na al die jaren.
Ik heb zonder iets te zeggen ingelegd.
Mikko zal de komende dagen mijn leven beheersen. Vroeger zou ik daar blij mee geweest zijn, maar nu...

11:23 Gepost door Mieke in Dagboek, Mikko | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mikko, mina rakastan sinua |  Facebook |