08-02-11

Rundskop

Net gaan kijken en ik ben nog altijd onder de indruk. Zo overweldigend dat het tijdens de aftiteling muisstil bleef in de zaal. Ongezien! En wat n acteurs !!!


22:29 Gepost door Mieke in Film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rundskop, film, trailer |  Facebook |

22-09-10

Film: Inception

Inception is een film die je in de eerste plaats moet gezien hebben omwille van de prachtige beelden : een heuse droomwereld waarbij je steden zoals bijvoorbeeld Parijs compleet samenplooit.

Dromen doet iedereen, ook ik. In mijn geval gebeurt het wel eens dat ik via meditatie dagdroom om te kunnen ontsnappen in een soort fictieve wereld. Laatst bijvoorbeeld zat ik op de rug van een draak en achtervolgde ik pedofiele priesters. Ik zette ze een voor een op een brandstapel tesamen met de niet mis te verstane boodschap voor de omstaanders: "zij die zonder zonde zijn, werpe de eerste steen". Maar ik wijk af. Wat ik wil zeggen: niets is er mooier en boeiender dan de wereld die je via je fantasie creeert.

Maar laten we even terugkeren naar 'inception', of het implanten van een idee via iemand zijn dromen (waardoor je zijn denken en handelen gaat beinvloeden). Fictie of realiteit? Een vraag die me de komende weken zal bezighouden.

Mijn opgave voor jullie: "Probeer het komende uur NIET te denken aan een witte beer."

 

12:55 Gepost door Mieke in Film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: inception, film, dromen, trailer |  Facebook |

13-03-10

Avator

Hoe Avator me weer op het juiste pad bracht, lees je in een van de volgende postjes...

13:03 Gepost door Mieke in Film | Permalink | Commentaren (1) | Tags: film, trailer, avator |  Facebook |

03-03-10

Film: the road, indrukken

Het is alweer een tijdje geleden, I know, maar toch wil ik eens terugkomen op 'The road', een film die ik een paar weken terug heb gezien.

‘The Road’ is een donkere post-apocalyptische roadtrip die het moet hebben van een angstaanjagend toekomstbeeld dat zonder clichés  wordt voorgesteld (neen, de ramp wordt niet uitgelegd), een dreigende sfeer die ervoor zorgt dat je nooit comfortabel in je stoeltje zit en existentiële zuchten waarbij je spontaan een klein hoekje wil opzoeken om in te sterven. (bron: digg.be)

De film moet het hebben van de sfeer. En die sfeer is beklijvend en overweldigend. Je wordt als het ware ondergedompeld in een uitzichtloze wereld. Desolate kille landschappen, grijs en zonder enige vorm van fauna en flora. Planten en dieren zijn volledig uitgestorven. In die uitzichtloze wereld lopen nog een paar mensen rond. Wanhopig proberend om te overleven. Zonder al te veel voedsel en daarom gedwongen tot kannibalisme. Schokkend !


Het doet je nadenken. Nadenken over het leven. Wie wil er leven in een wereld zonder toekomst? Wat voor nut heeft je leven als je dag in dag uit bezig bent met overleven. Als er geen enkel moment van vreugde is en je er alles moet aan doen om in leven te blijven. Elk moment van de dag moet je uitkijken naar anderen en hopen dat ze je niet vermoorden. Leuk is anders.

We hebben dit gegeven na de film nog dagenlang zitten bespreken. Zou je op zo'n moment zelfmoord plegen of zou je tegen beter weten in hopen op een betere toekomst? Ik ben er nog altijd niet uit.

Wat er zo schitterend is aan de film is dat men een onverfilmbaar boek toch heeft verfilmd. Het desolate en post-apocalyptische wereldje dat men heeft gecreeerd is ronduit prachtig. Prachtig omwille van zijn triestheid.

De hele film is minimalistisch opgezet. 2 personnages zwerven door een lege wereld. Dialogen zijn er nauwelijks, actie en handelingen ook niet. Een simpel iets (bijvoorbeeld het vinden van wat voedsel), wordt groots voorgesteld. En het werkt. Want ook al is er niet echt een verhaal, de film zal je eeuwig bijblijven.

11:45 Gepost door Mieke in Film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: film, the road, bespreking |  Facebook |

20-02-10

Trailer: The Road

Pas gezien: the Road. Hier alvast de trailer, een bespreking volgt later.

09:33 Gepost door Mieke in Film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the road, film |  Facebook |

15-02-10

Mr Nobody

mr nobodyMr Nobody is een aangrijpende film waaraan Jaco van Dormael maar liefst 14 jaar heeft gewerkt. Het onderwerp en uitgangspunt: keuzes. Mensen maken in hun leven continue keuzes die hun verdere levensloop ingrijpend kunnen wijzigen. "Wat als ik een relatie was begonnen met die ene mooie jongen? Was ik dan nu een gelukkig huisvrouwtje die met baby op de schoot haar blog zit aan te passen? Want nu ben ik vrijgezel en ga ik af en toe met mijn vrienden naar de film of op café. zonder zorgen en schijnbaar happy...". Niemand weet hoe zijn toekomst er uit ziet, en dat is maar goed ook.

Vele mensen blijven hierdoor steken in hun verleden. Ze betreuren wat er vroeger allemaal gebeurt is en willen de klok terugdraaien. Keuzes kunnen zo moeilijk zijn dat velen beslissen om niet te kiezen. "Mijn man slaat mij, maar ik verlaat hem niet. Want waar moet ik naar toe? Ga ik in een opvangtehuis eindigen? Neen, dan maar beter de klappen incasseren en mijn lot ondergaan. Want mijn huidige leventje ken ik. Ik weet wat er gebeurt en waar ik me aan kan verwachten...."

Zelf ben ik niet iemand die bij bepaalde keuzes stil blijf staan. Het verleden is het verleden en dat kunnen we niet veranderen. Ik leef liever in het heden en probeer te genieten van elk moment. 

1 uitzondering: mijn stukgelopen relatie met Mikko. Daar denk ik nog dikwijls aan. Maar hier was ik het die de keuze van een ander heb moeten ondergaan. Hier had ik zelf niet de touwtjes in handen. Was het anders gelopen als...

Maar even terug naar de film. Omdat ik het zelf niet beter kan verwoorden dan de journalist in humo en omdat ik het volledig met hem eens ben, heb ik (uit luiheid) de recensie hieronder gekopieerd:

Vergeet alles wat ze u hebben aangepraat, zet uw zintuigen wijdopen, haal nog eens heel diep adem en duik in de kolkende droomrivier die 'Mr. Nobody' is: de kans is groot dat u de reis van uw leven zult maken. De beelden, de verhalen, de vondsten en de ideeën die Jaco Van Dormael veertien jaar lang (zijn vorige, 'Le huitième jour', dateert van 1996) diep in zijn gonzende geheugenbank heeft zitten opstapelen, komen er nu in één lange gulp uit.

En de Belgische cineast - wiens verbeeldingskracht in de tussentijd alleen maar lijkt te zijn toegenomen - laat je maar weinig keuze: óf je laat je meedrijven, óf je blijft op de oever staan. Log in or log out.

'Mr. Nobody' - deels drama, deels filosofisch traktaat, deels lovestory en deels sciencefictionfilm - tilt je op en blaast je als een veertje heen en weer tussen heden, verleden en toekomst; tussen een ruimtestation en een treinperron; tussen de overspannen verwachting van de jeugd en de bittere melancholie van de ouderdom. We zweven zelfs even mee op de rug van een regendruppel! Af en toe wil je heel hard op de still-knop duwen, omdat je je even wil vergapen aan het zoveelste betoverende tableau: de kapseizende auto; de door het heelal zwevende fietsen; het briljante trompe-l'oeil-effect met de koplampen. Soms heb je gewoonweg zin om recht te veren en te applaudisseren, maar 'Mr. Nobody' wacht op niemand: de magische rollercoaster dendert onstopbaar verder. Er wordt gesproken over de Big Bang en de Big Crunch; over de vraag waarom sigarettenrook nooit terug in de sigaret kringelt; over de snaartheorie en over het vlindereffect - wist u dat het koken van een ei de levensloop van uw medemens aan de andere kant van de planeet kan beïnvloeden?

Is 'Mr. Nobody' ambitieus? You bet ya. Te lang? Een beetje. Hoogdravend? Ga weg! Jaco houdt de toon voortdurend licht en speels en ongecompliceerd, en Jared Leto, Diane Kruger, Sarah Polley en Rhys Ifans, schitterende acteurs van vlees en bloed, grondvesten de etherische plot in ware emotie. De jubel wordt nog vergroot door de fijne knipoogjes naar '2001', '2046' en 'Little Big Man', én door de goedgekozen muziek: Buddy Holly, Pixies, Satie, Fauré en The Chordettes: Mr. Sandman/Bring me a dream (bung, bung, bung, bung).

Van Dormael, zo besef je terwijl je achteraf een beetje dizzy het sterrenstof uit je kleren staat te kloppen, is en blijft een uniek geval. Geen techneut zoals Cameron, geen bricoleur zoals Jeunet, maar een dromer. Elke scène, elk frame, elk digitaal effect ondersteunt de centrale gedachte van het verhaal. Wat die centrale gedachte dan wel niet is? Simpel: dat je koste wat het kost het merg uit het leven moet zuigen. En dat het toch zo fuckin' frustrerend is dat je niet in de tijd kan terugkeren naar dat ene magische moment dat je haar/hem voor het eerst zag, het vlindereffect in je buik voelde en voorzichtig 'Hallo' stamelde.

  

12:15 Gepost door Mieke in Film | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mr nobody, jaco van dormael |  Facebook |

04-02-10

Film: Mr Nobody

Schitterende film ! ( en weer een heleboel om over na te denken )

18:55 Gepost door Mieke in Film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: van dormael, mr nobody, jaco, film, trailer |  Facebook |

05-12-09

Film: Paranormal activity

Een hype of écht een goeie film? Wij gingen kijken... Een van de komende dagen het verdict. Nu alvast een trailer.

13:00 Gepost door Mieke in Film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: movie, film, paranormal activity |  Facebook |

29-09-09

Film: Inglourious Basterds

shosannaOnce upon a time, in German-occupied France, is Shosanna Dreyfus getuige van de executie van haar familie door Nazi Hans Landa. Ze weet te ontkomen en vlucht naar Parijs, waar ze een nieuwe identiteit aanneemt als eigenaar van een cinema. Terzelfdertijd komt elders in Frankrijk een groep Joden, de basterds, bijeen onder leiding van Aldo Raine. Hun doel: zo veel mogelijk Nazi's scalperen. Het toeval (wie gelooft er nog in toeval?) wil dat een aantal hooggeplaatste duitse bezetters de bioscoop van Shosanna uitkiezen om er de premiere van een nieuwe propaganda film te vieren. Zowel Shosanna als de basterds beramen een aanslag...

Voor mij is een nieuwe film van Tarantino als een zaligmakend orgasme, maar dan wel eentje dat twee uur duurt. De king van de B-films blinkt uit in genialiteit. Ik adoreer zijn films die elk voor zich filmencyclopedieen zijn, al dan niet met subtiele verwijzingen naar andere pareltjes van het witte doek. In het geval van Inglourious basterds: de spaghetti-western ( 'Once upon a time...' en de locatie waar de eerste scene zich afspeelt), de oorlogsfilm en slapstick (de 'italiaanse' scene in de bioscoop). Ik ben gek op die aanslepende dialogen, de vele voet- en ruwe actiescenes. Ik lach me te pletter met de slapstick en pink een traantje weg als Shosanna... (ik kan de plot hier maar best niet verklappen). Ik glimlach als ik Brat Pitt Italiaans hoor praten en bijt op mijn nagels als het uiteindelijk fout lijkt te lopen. Kortom: geniaal en dan heb ik het nog niet eens over de spelfouten in de titel gehad.

Oh ja, is het toeval dat ik die nacht mijn collega met een baseball knuppel heb onthoofd? (in mijn droom)

20:15 Gepost door Mieke in Film | Permalink | Commentaren (1) | Tags: inglourious basterds, tarantino |  Facebook |

16-09-09

Inglourious Basterds - Shosanna Dreyfus

Laten we het de komende dagen hier eens over hebben: de nieuwe Quentin Tarantino.

12:45 Gepost door Mieke in Film | Permalink | Commentaren (1) | Tags: film, inglourious basterds, quentin tarantino |  Facebook |