10-03-11

Een eigen thuis

Buiten ziet het er maar grijs uit. Het lijkt wel alsof moeder natuur ons wil bedekken met een deken. Dat ze alles wat verkeerd is wilt wegmoffelen. "Tijd voor iets nieuws, laat alle zorgen achter je." Jaja, het is bijna lente, bijna Ostara. Het ideale moment om onze zonden en negatieve gedachten achter ons te laten. Tijd om weer tot bloei te komen, letterlijk en figuurlijk.

Ik zit achter mijn bureautje en probeer wat gedachten op papier te zetten. Ik had graag een nieuw reinigingsritueel bedacht, maar het lukt me niet echt. Ik heb nog een tiental dagen. Moet volstaan...

De voorbije winter was maar rustig. Ik had het gevoel dat ik op mute stond. In sluimerstand, zeg maar. Elke winter wordt het me steeds moeilijker om actief te blijven. Het lijkt wel alsof ik synchroon blijf met de seizoenen.

Ik ben de voorbije maanden enorm veranderd. "Eindelijk volwassen", zo grapt Gaea wel eens. Ik heb het verleden achter me kunnen laten. De trip naar Finland en Mikko was een verkeerde keuze. Het heeft lang geduurd om tot dat besef te komen. Onze liefde is en was allesverslindend. Niet echt een gezonde basis om een relatie te beginnen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de praktische bezwaren.

Maar goed, laten we dat achter ons laten en weer vooruit kijken. Ik kan er niet over zwijgen: we hebben grootse plannen: we willen met ons vijfjes gaan samenwonen. We willen ons een rustig plekje zoeken op het platteland. Graag zouden we een boerderijtje willen kopen in the middle of nowhere. Het moet een oud gebouw zijn met een ziel. Luxe is niet nodig. Enigste vereiste is dat iedereen genoeg plaats voor zichzelf heeft. Samen leven is leuk, maar af en toe heb je behoefte aan privacy.

Onze eigen thuis... ik kijk er met ongeduld naar uit.

18:34 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, huis, boerderij |  Facebook |

28-02-11

Words...

Woorden... Herinneringen aan lang vervlogen tijden. Tijden die ik nooit beleefd heb, maar toch zo graag zou meegemaakt hebben.

Gedachten, belevenissen, verhalen, verzindsels of leugens. Oh zo krachtig en pijnlijk. Blijvend als een aanklacht. Dodend en zalvend.

Communicatiemiddel met anderen. Taalbarriere. Onverstaanbaar maar toch lief. "Ik hou van je". Onuitgesproken. Vergeten of vervlogen. Vluchtig, nietig en absoluut onbelangrijk.

Een berg van indrukken en verslagen. Te hoog om te ontdekken. Onoverkomelijk. Te diep als een stille oceaan. Verdrinkend in een woeste stroom, een kolkende rivier... Ongeordend en verward.

Stilte die oorverdovend is. Onoplettend. Verloren gegaan. Te hard. Te grof, te schokkerend. "Hello, how are you?" Not !!!

Mensen die ons proberen te bereiken. Wensen door te dringen in ons onderbewustzijn. Fluisterend. Sturend als een beschermengel. Waarschuwend als ons geweten dat spreekt.

Stemmen uit het verleden. Vrienden of vreemden. Stemmen uit een andere wereld waar we liever doof voor blijven. Goed en kwaad. Gruwelijk en wondermooi. "Talk to me!"

Blijf niet stil. Communiceer. Heb me lief. Zeg het me, telkens opnieuw. Hier en nu... haat me. Toon me dat ik besta.

Woorden: veel meer dan je denkt !

17:21 Gepost door Mieke in Bedenkingen, Dagboek, Schrijfsels | Permalink | Commentaren (1) | Tags: word, woorden |  Facebook |

26-02-11

Ook gezonde mensen worden ziek

Een mens moet in beweging blijven (zowel fysiek als geestelijk), anders gaat hij dood.

Waarom? Ook gezonde mensen worden ziek. Neem nu een collega van mij: ze sport, eet gezond en neemt de tijd om af en toe eens te ontspannen. Zij heeft vorige week te horen gekregen dat ze kanker heeft.... bwam !

Het leven lijkt wel 1 loterij. We hebben ons lot niet in handen, maar ondergaan alles. Het is en blijft hopen dat jou en je dierbaren niets overkomt.

Vanwaar die onrechtvaardigheid? Hoe kan het dat er een Godin bestaat die zoiets duldt? 

Wel, omdat er meer is dan dit aardse bestaan. We maken als individu deel uit van 1 groter geheel. Het licht en de kosmos. Dat geloof ik en dat geloof sterkt me om mezelf te vervolmaken. Mijn hoofddoel: geestesverruiming. Nu al proeven van het eeuwige... De hele wereld om ons heen ontdekken, zien en beleven. 

17:41 Gepost door Mieke in Bedenkingen, Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dood, geloof, doel, leven |  Facebook |

23-02-11

Ik moet bezig blijven !!!

Een kenmerk van een succesvol persoon is dat hij/zij de hele dag aan de oever van een rivier kan zitten zonder zich schuldig te voelen.

Ik moet leuke dingen doen, bezig blijven, bijleren, zelf ontdekken, rondlopen !!! Ik moet zinvol bezig zijn. Ik moet... moet !!!! moet !!!!!!!!

Nu vijf jaar later zit ik in mijn favoriete stoel te niksen. Mijn ogen gesloten en gedachten die heen en weer flitsen als ongeleide projectielen. Ik kom tot rust en geniet van de stilte, van het hier en nu.

Hoe meer doelen je je stelt, hoe ongelukkiger je wordt. Want er is steeds meer om naar te verlangen. Een verlangen dat je bovendien onmogelijk kunt inlossen.

Op dit moment geniet ik van de kleine dingen. Ik laat alles gebeuren, zonder dat ik er zelf een invloed op heb.

Mijn leven is er een stuk interessanter door geworden.

22-02-11

13 manieren om naar een merel te kijken

Thirteen Ways of Looking at a Blackbird 


 I
 Among twenty snowy mountains,
 The only moving thing
 Was the eye of the blackbird.

 II
 I was of three minds,
 Like a tree
 In which there are three blackbirds.

 III
 The blackbird whirled in the autumn winds.
 It was a small part of the pantomime.

 IV
 A man and a woman
 Are one.
 A man and a woman and a blackbird
 Are one.

 V
 I do not know which to prefer,
 The beauty of inflections
 Or the beauty of innuendoes,
 The blackbird whistling
 Or just after.

 VI
 Icicles filled the long window
 With barbaric glass.
 The shadow of the blackbird
 Crossed it, to and fro.
 The mood
 Traced in the shadow
 An indecipherable cause.

 VII
 O thin men of Haddam,
 Why do you imagine golden birds?
 Do you not see how the blackbird
 Walks around the feet
 Of the women about you?

 VIII
 I know noble accents
 And lucid, inescapable rhythms;
 But I know, too,
 That the blackbird is involved
 In what I know.

 IX
 When the blackbird flew out of sight,
 It marked the edge
 Of one of many circles.

 X
 At the sight of blackbirds
 Flying in a green light,
 Even the bawds of euphony
 Would cry out sharply.

 XI
 He rode over Connecticut
 In a glass coach.
 Once, a fear pierced him,
 In that he mistook
 The shadow of his equipage
 For blackbirds.

 XII
 The river is moving.
 The blackbird must be flying.

 XIII
 It was evening all afternoon.
 It was snowing
 And it was going to snow.
 The blackbird sat
 In the cedar-limbs.

( Wallace Stevens )

18-02-11

Uit de kleren voor het vaderland

't Is feest, 't is feest... 't is hier nog nooit zo plezant geweest !!!

België heeft al 250 dagen geen regering en dat moet gevierd worden. In Leuven had je friet-party's en in Gent gingen een aantal studenten uit de kleren als ludieke actie tegen/voor het uitblijven van een heuse regering.

En om ons vaderland te redden, heb ik me zelf opnieuw gewaagd aan een heuse webcam-sessie.

Om eerlijk te zijn, het werkt verslavend, al die aandacht en lieve woorden. Goed, ik besef dat het voor velen uiteindelijk maar draait rond 1 ding: je uitkleden en je lijf tonen aan de hele wereld. Zover wil ik echter niet gaan. Voor je het weet, wordt alles opgenomen en prijk je met je hele hebben en houden op het internet. Niet met mij dus...

Enige minpunt: een aantal mannen zijn écht grof (vooral als ze beseffen dat je niet naakt gaat), maar die kan je vrij gemakkelijk blokkeren. Wat overblijft: een trouw publiek van zo'n 500 mensen.

Gisteren bleef het beperkt tot een tease-avond (zonder de "strip"). Kaarsjes, glaasje wijn, zwoele muziek en een leuke babbel. Ondertussen wat dansen, hier en daar wat huid laten zien... Het resultaat was dat ik een aantal uur later zelf enorm opgewonden was én tot een spetterend hoogtepunt ben gekomen. Buiten beeld, dat spreekt voor zich.

Waarom ik dit doe en of dit geen tijdverspilling is ?  Tsja, misschien wel.

15:15 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: webcam |  Facebook |

14-02-11

Brood en spelen

Het is weer eens aangetoond. Geef een volk brood en spelen en het zal zonder mopperen de grootste onzin tollereren. Kijk maar naar Belgie:  zolang we voetbal, vtm en genoeg geld hebben voor eten, zal niemand zijn bezorgdheid uiten over de politieke besluiteloosheid. In Egypte en de rest van het midden oosten daarentegen zijn de mensen de armoede beu. Levensmiddelen zijn er praktisch onbetaalbaar. En kijk... ze komen massaal de straat op en eisen (met succes) veranderingen. Hier wordt geschiedenis geschreven, roept iedereen. Wel, de toekomst zal het uitwijzen...

1 ding ergert me echter mateloos: het gebrek aan respect voor het verleden. Mensen die van de onstabiele situatie gebruik maken om vernielingen aan te richten. Triest...


13:01 Gepost door Mieke in Actualiteit, Bedenkingen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: egypte, brood en spelen |  Facebook |

10-02-11

Dagboek: exit Mikko

Voetbalmatchen als die van gisteren zijn redelijk pijnlijk. Niet omwille van de match zelf, maar wel omdat het mij doet denken aan mijn blonde finse god. Ja, beste lezertjes, ik heb een punt gezet achter mijn relatie. Voor zover je trouwens van een relatie kon spreken.

Zoals sommigen onder jullie weten, ben ik een tijdje terug voor een paar daagjes richting hoge noorden getrokken.

- De natuur is er prachtig. Enorme bossen waar geen eind aan lijkt te komen. Een heleboel sneeuw en behoorlijk koud. De dagen zijn er momenteel redelijk donker, maar ook dat heeft zijn charmes. Conclusie: ik zou zo willen verhuizen.

- De liefde voor t ventje is er nog altijd. Het klikt tussen ons. Ik zou gerust mijn werk willen opgeven om hele dagen bij hem te zijn.

- Mijn leven compleet omgooien, ik heb er geen probleem mee. En toch wil ik het niet. Want die tien dagen in Finland heeft me doen beseffen dat ik hier in het saaie en onverdraagzame vlaanderen thuis hoor. Mijn hartje behoort aan mijn vier hartsvriendinnen. Zonder hen kan ik niet meer. Meer dan ooit besef ik dat al wie met mij een relatie wilt beginnen, me meteen moet delen met vier andere vrouwen. En daar liep het verkeerd. Mikko begreep niet dat hij me niet volledig kon bezitten. Hij vond onze geloofsovertuiging maar belachelijk en dààr heeft me pijn gedaan. Ik wil iemand die me aanvaardt zoals ik ben. Iemand die rekening houdt met mijn gevoelens en gedachten. Vroeger was ik misschien een hersenloos wichtje. Nu niet meer...

16:30 Gepost door Mieke in Dagboek, Mikko | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mikko, dagboek |  Facebook |

02-02-11

Webcam-meisje

webcam, cam, girlVerveling en alcohol, voorwaar een gevaarlijke combinatie. Geloof het of niet, maar vorige vrijdag ben ik verkozen geweest tot "webcam girl of the day". Maar laten we bij het begin beginnen....

Vorige vrijdag, verveling en alcohol dus. Blij dat het weekend was, maar anderzijds ook wat opgewonden en een beetje eenzaam. En daarom ben ik op het web gaan surfen op zoek naar leuke verhaaltjes. Het gevolg: een paar vervelende popups en voor ik het wist zat ik op een webcamsite.

Het is een site waar amateurs hun ding kunnen doen. Beloningen zijn er in de vorm van punten, punten waar je achteraf geld voor krijgt (en die de kijker moet kopen). Kan, want een verplichting is het niet.

Ik heb daar wat rondgesurft en was eigenlijk een beetje getroffen door het onbeschofte gedrag van sommige mensen. Kijkers die eisen stellen ipv ongedwongen te flirten en meisjes die wel heel ver gingen.

Ik zag er meteen een uitdaging in: "Dit kan ik veel beter," dacht ik. Bovendien wou ik best een aantal mannen hun hoofd op hol brengen. Hun gek laten worden en lekker zielig laten smeken (als straf voor hun "doe nu dit" of "broek naar beneden", enz...). De gedachte alleen al wond me enorm op.

Snel een profieltje gemaakt dus. Ik werd een meisje uit Antwerpen, 20 jaar en studente. Iemand die geld nodig had voor haar studies en een leuke bijverdienste zocht.

Al bij al werd het een leuke avond en nacht. Daarbij ben ik niet 1 keer naakt gegaan (de suggestie werkt aanstekelijker). Waar ik me wel mee heb beziggehouden :

- Een beetje flirten en strippen (tot op mijn ondergoed)  30 euro
- Wild dansen op mijn favoriete muziek (bracht me 50 euro op). Het gevolg: een heleboel mensen dachten dat ik drugs had genomen.
- Een spelletje: ik schrijf je naam op mijn buik in ruil voor een tegenprestatie (80 euro in totaal)
- Masturberen (handen onder de lakens, eigenlijk was er niks te zien )  100 euro én een geweldig orgasme als resultaat.
- Last but not least: slapen. Geloof het of niet, maar een twintigtal mensen hebben de hele nacht naar een slapend meisje zitten kijken. Misschien omdat ze wisten dat ik naakt was onder de lakens? Het leverde me de bijnaam 'sneeuwwitje' op.

Nee, de url krijgen jullie niet, ik wil mijn cam-history niet delen met mijn omgeving.

Een tip voor als jullie me moesten zoeken: ik had voor de gelegenheid mijn haar in een staartje, had zwarte lippenstift op en droeg een veel te klein rokje en hemdje.

19:17 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: webcam, girl, naakt, meisje |  Facebook |

31-01-11

Droom: vliegtuigongeluk

Gisteren had ik een niet zo'n happy droom. Ik stond in Tessenderlo, vlak naast het vliegveld. Ik weet wel, er bestaat daar geen luchthaven. Maar 't is dan ook een droom he. In ieder geval wist ik om een of andere reden dat het Tessenderlo was, maar dit terzijde, want in feite deed het er niet toe.

Een experimenteel vliegtuig, genre concorde, maar dan met twee vleugels, steeg op. Maar plotseling maakte het een scherpe bocht. Ik dacht nog: "Oh jee, dat gaat fout." Het stortte neer.

Ik stond er bij en keek er naar. Zonder enige emoties.

Vreemd genoeg besef ik waarover het gaat: mijn eigen turbulente leventje vol met chaos en verwarring. Een vliegtuigcrash wil zeggen dat het tijd is om mijn leven compleet om te gooien. Om weer orde en rust in mijn bestaan te brengen. Mikko, het spijt me, maar er is geen plaats voor jou in mijn bestaan...

15:46 Gepost door Mieke in Dagboek, Droom | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vliegtuigcrash, ongeluk, droom |  Facebook |

21-12-10

Laatste postje

Nog snel een postje vlak voor het nieuwe jaar.

Allereerst een fantastisch 2011 vol fun en plezier.

Geniet van de prachtige sneeuwlandschappen ! Voor je t weet is t weer zomer...

Niet te vergeten: een dikke merci aan de mensen die dag en nacht in de weer zijn om onze wegen zo bereidbaar mogelijk te houden.

Een welgemeende f*ck you aan de zeurpieten die klagen omdat er vlak voor hun deur niet is gestrooid of omdat het redelijk glad is op de snelwegen. Leer aanvaarden dat het winter is.

Wat er de komende weken bij mij op het programma staat: een bezoekje aan Mikko in het verre noorden (vermoedelijk weten we daarna of we het opnieuw samen willen proberen), feestmaaltijden bij mijn ouders en oudjaar samen met de andere heksjes. Net als alle andere jaren dus.

Verder: druk druk druk op het werk, vandaar dat het hier zo rustig is.

Dikke knuffel en sweet dreams !

Blessed be.

19:07 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: sneeuw, winter |  Facebook |

23-11-10

Winter

This is my winter song to you
The storm is coming soon
It rolls in from the sea

My voice, a beacon in the night
My words will be your light
To carry you to me

Is love alive?
Is love alive?
Is love...

They say that things just cannot grow
Beneath the winter snow
Or so I have been told

They say we're buried far
Just like a distant star
I simply cannot hold

18:05 Gepost door Mieke in Gevoelens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: winter, song |  Facebook |

13-11-10

Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko

Mikko Mikko Mikko... (Mikko Mikko Mikko)
(Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko Mikko)

Geen dag gaat er voorbij of ik moet aan mijn Finse god denken.

Mijn hart ( bonk bonk bonk ) vertoeft in het verre noorden.

Ik krijg geen zinnig woord meer gezegd.
k Voel me verloren.
(Mikko Mikko Mikko)

Ik wil hem nog steeds. Hier... hier in mijn web.
Gevangen als een vliegje. Voor de rest van zijn dagen.

Ik heb hem gezegd dat, als hij me terug wilt, ( ja af en toe spreekt ook mijn verstand nog ) hij me moet komen halen. Hij moet terug naar mij toe komen, ik ga hem niet nalopen. Ik wil dat hij bewijst dat het hem menens is. Dat hij bereid is zijn huidige leven op te geven.

Hij is vorige keer gaan lopen....
(pijn pijn pijn pijn pijn)

Het is aan hem om het vertrouwen weer te herstellen. Hij moet tonen dat hij om me geeft. Dat het hem menens is en dat het niet een bevlieging is. Dat ik meer ben dan een vervangster, een tweede keuze.

(kiss kiss kiss kiss kiss kiss)
Ik word gek van zijn gefluister door de telefoon.

Wacht niet te lang schat...
Kom naar hier, al was het maar een weekendje.
Laten we het opnieuw proberen.
(please please please please please please)

Alleen als je me een teken van liefde geeft.
Alleen als je me toont dat je hartje me 200 procent toebehoort.

How much of my heart do you want?
All of it!
I will die without a heart.
You'll get mine.

Sweetie?
Ik wacht op jou...

Hug?
A real one?

14:32 Gepost door Mieke in Dagboek, Mikko | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mikko, dagboek |  Facebook |

08-11-10

Twijfels

Grijze dagen, regen, mist... De wereld om ons heen lijkt in slaap. De donkere tijden zijn weer aangebroken. Tijden waarin we trachten om te overleven. Ons wakker proberen te houden en ons dagdagelijkse bezigheden en beslommeringen zien af te handelen. Het vergt een boel energie, maar uiteindelijk komen we er wel. Net als vorig jaar. Het is en blijft een vicieuse cirkel. We weten dat binnen een paar maanden de stralende zon er weer is... warmte...de lente... Maar het zal niet voor nu zijn. Zucht.

Ik staar uit mijn raam. De boom voor de deur zie ik niet. Ik staar in een eindeloze leegte. Te moe om te denken. Te lui om te zien hoe bladeren van  takken worden gerukt en ver weg weggeblazen worden. Wolken die woest voorbijdrijven. Het einde der tijden is aangebroken.

Ik weet dat jij daar bent. Ver weg, maar toch denkend aan mij.

Ons laatste gesprek deed me twijfelen. We zijn voor elkaar gemaakt, dat weet ik. Alleen is het "water veel te diep" zoals een bekend vlaming ooit eens zong. De afstand is veel te groot. Ik heb mijn eigen leven hier, mijn vier hartsvriendinnen die ik niet kwijt wil. Jij hebt je eigen wereld. Eentje waar het aangenaam is om te vertoeven, maar dat toch zo verschillend is van dat van mij. Hoe gaan we die twee met elkaar verzoenen?

Moet ik alles opgeven en me in een avontuur storten waarvan ik niet weet hoe het gaat aflopen? Of geef jij alles op en kom je in een land wonen wat het jouwe niet is? Waar iedereen in elkaars achtertuin woont? Ga je hier ooit gelukkig kunnen worden?

14:44 Gepost door Mieke in Dagboek, Mikko | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dagboek, mikko, twijfels |  Facebook |

27-10-10

Zombie !

dead.jpgGisteren zat ik in mijn favoriet cafe een boek te lezen. Toen ik even opkeek, zag ik een man en vrouw plaatsnemen aan het tafeltje naast mij. Ik was onder de indruk van de schoonheid van de vrouw. Ze had lang zwart haar, droeg een zwart jurkje met zwarte botten. Wow!

Toen ik een halfuurtje later weer opkeek, zag ik dat de vrouw veranderd was. Haar huid was dof en wit, haar ogen waren gitzwart en lagen diep in de oogkas. Ik raakte in paniek, stond op, gooide mijn glasje wijn om en spurtte naar buiten... op dat moment wist ik heel zeker: die vrouw was dood.

14:27 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zombie, dood, girl, cafe, dagboek |  Facebook |

08-10-10

Dagboek 1 - 8 oktober ( een nieuw leven ? )

Vandaag in de krant:

Geybels eist 452.000 euro om geen klacht in te dienen wegens afpersing

Wie perst wie af ?

-----

Pas gelezen :  Patricia Cornwell, Portrait of a Killer: Jack the Ripper.

Niet het portret van Jack the Ripper was interessant om lezen, wel de extra info die je als lezer krijgt over het dagelijkse leven in het Londen van eind jaren 1800.

-----

traci.jpgNet terug van de kapster :  ik vind mijn knalrode coupe best geslaagd. Past prima bij mijn felblauw kleedje en mijn rode kousen. Is het daarom dat een collega me vergeleek met Pipi Langkaus?

-----

You know that place between sleep and awake? That place where you can still remember dreams? That's where I will always love you. That's where I will be waiting for you.

----

Ik wil slapen !!!!

Welke prins neemt me mee in zijn bedje ?

 

13:03 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dagboek, prins, peter pan, quote, geybels, kim |  Facebook |

06-10-10

Geluk

Het geluk van anderen is zwaar om te dragen.

Conclusie na een gesprek met een 'ongelukkig' collega. Afgunst en jaloersheid overheersen vandaag de dag. Als anderen gelukkig zijn, dan doet dat pijn. Waarom heeft mijn buurman zo'n groot huis en auto? Waarom heeft mijn collega zo'n mooie en lieve man? Waarom zij wel en ik niet?

1 advies: leef van dag tot dag en geniet van wat we hebben. Denk niet teveel aan wat had kunnen zijn... Dat veroorzaakt enkel verdriet.

13:29 Gepost door Mieke in Bedenkingen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: geluk, quote |  Facebook |

01-10-10

Hoe moet het nu verder?

Het telefoontje van Mikko spookt constant door mijn hoofd. En dat is er na mijn gesprek met Gaea niet beter op geworden. Ik had verwacht dat ze zou zeggen dat ik hem compleet moest negeren en gewoon verder moest gaan met mijn leven. Mikko zou immers een afgesloten hoofdstuk moeten zijn: hij heeft me een aantal jaren op pijnlijke wijze in de steek gelaten en heeft er voor gekozen een eigen leven te gaan leiden. Dat hij op dit moment weer in mijn leven is gekomen, is "ongepast". Redelijk egoistisch ook. Hoe durft hij  te verkondigen dat hij van me houdt? Al die jaren zag hij me niet meer staan en nu ineens - nu zijn huwelijk ten einde is - zou ik hem moeten gaan troosten en weer een relatie met hem moeten beginnen.

In theorie zou mijn conclusie redelijk duidelijk moeten zijn: over and out. Maar in realiteit... Alles komt weer naar boven. Al die gevoelens waarvan ik dacht dat ik ze verwerkt had...

Voeg daarbij het antwoord van Gaea en je weet dat ik dit weekend weer een heleboel ga piekeren. Haar advies: zoek hem op, geef het een kans. Hoe het uitdraait, kom je pas later te weten. Alleen zo kan je het een plaats geven door ofwel je oude leventje weer op te pikken ofwel door het hoofdstuk Mikko definitief af te sluiten. Alleen zo ga je je achteraf geen verwijten maken omdat je weet dat je het tenminste geprobeerd hebt.

Dat ik daardoor mijn huidig leventje compleet overhoop moet gooien, dat ...

16:48 Gepost door Mieke in Dagboek, Mikko | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mikko, gevoelens |  Facebook |

30-09-10

Mina rakastan sinua

"Ey sweetie, it's me..."
"Uh?" Ik had de voorbije drie jaar nog nooit telefoon gehad van Mikko. Raar.
"How's life?"
"What's wrong?" Mijn hersenen werkten op volle toeren. Als hij me na die drie jaar belt, dan moet er wel iets mis zijn.
"Nothing, I just wanted to hear your voice".
"Yeah, right. Tell me, what's wrong?"
< silence >
"Mikko?"
"Yes?"
"Tell me!"
"We broke." Drie jaar van zijn leven naar de vaantjes, een gedachte die spontaan in me op kwam.
"I am sorry for that." Ik wist niet hoe ik moest reageren.
<silence>
"Why are you calling me?" Ik haatte het dat hij me hier mee lastig viel.
"I just wanted to talk to you."
"After all these years?" Nu hij plots in de miserie zit, ben ik goed genoeg... Waar was hij toen ik hem nodig had? Waarom liep hij van me weg. Alle verdrongen gevoelens kwamen plots weer boven drijven. Ik denk dat ik op een gegeven moment nogal geergerd klonk. Ik besloot met een
"I can't help. You'll have to fight your own demons. I am not part of your life anymore."

"Mina rakastan sinua."
< stilte > < traan> <woede> <pijn> <wanhoop> <nog meer pijn>
Hoe durft ie zoiets te zeggen !!!! Na al die jaren.
Ik heb zonder iets te zeggen ingelegd.
Mikko zal de komende dagen mijn leven beheersen. Vroeger zou ik daar blij mee geweest zijn, maar nu...

11:23 Gepost door Mieke in Dagboek, Mikko | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mikko, mina rakastan sinua |  Facebook |

27-09-10

Waar zijn we mee bezig?

We geven geld uit dat we niet hebben om dingen te kopen die we niet nodig hebben en dit om indruk te maken op mensen die we niet eens aardig vinden...

11:58 Gepost door Mieke in Bedenkingen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bedenkingen |  Facebook |

14-09-10

Wat is vrijheid ?

'De Zahir' van Paulo Coelho heeft ons een boel doen nadenken over het begrip vrijheid. Je kan vrij makkelijk stellen dat vrijheid zin geeft aan het leven, alleen moet je dat begrip nog altijd weten op te vullen. En daar ging onze discussie vorige donderdag over.

"Vrijheid is kunnen doen waar je zin in hebt", zo stelde Iphigeneia.
"En wat houdt dat precies in?" vroeg Gaea.
"Vrij simpel, tijd hebben en maken voor je hobbies. Uitgaan, naar concerten gaan, boeken lezen, reizen ... "
"Veel hobbies worden ons opgedrongen. Van vrijheid is dan geen sprake." wist Cybele.
"Wat bedoel je?" ik kon niet echt volgen.
"Een voorbeeldje: veel festivals zijn tegenwoordig uitverkocht omdat veel mensen het gevoel hebben dat ze er bij moeten horen. Niet omdat ze dat zelf willen."
"In feite wordt ons een boel opgedrongen. We moeten ons huishouden doen, werken om centjes te verdienen, als je kinderen hebt ben je daar een groot deel van je tijd mee bezig... Veel tijd schiet er niet over." ging Danu enthousiast verder.
"Vrijheid is geen rekening te moeten houden met je omgeving." wist Iphigeneia.
"Vrijheid is niks doen. Gewoon een dagje luieren, in de zetel gaan liggen en tv kijken." probeerde Danu.
"Je vervelen kan je niet echt vrijheid noemen." wist Gaea.
"Vrijheid is het gevoel hebben dat niemand je leven bepaalt." probeerde ik aan te vullen. "Ik spreek over een gevoel omdat in realiteit we steeds door anderen en de maatschappij beinvloed worden."
"Interessant", vond Gaea, "wat meteen inhoudt dat niemand vrij is."
"Vrijheid is aanvaarden dat je niet vrij bent." was de conclusie van Danu.


Maw : VRIJHEID BESTAAT NIET.

13-09-10

De mexicaanse visser (iets om over na te denken)

Een Amerikaans zakenman stond op de pier van een dorpje aan de kust van Mexico, toen een kleine boot met maar één visser aanmeerde. In de boot lagen verscheidene grote geelvin-tonijnen.

De Amerikaan complimenteerde de Mexicaan met de kwaliteit van z'n vis en vroeg hoeveel tijd het vangen had gekost. De Mexicaan antwoordde: maar even. Daarop vroeg de Amerikaan waarom hij niet langer op zee bleef om meer vis te vangen? De Mexicaan zei dat hij genoeg had om te voorzien in de eerste behoeftes van zijn gezin. De Amerikaan vroeg daarop: 'Maar wat doe je met de rest van je tijd?' De Mexicaanse visser zei: 'Ik slaap uit, vis wat, speel met mijn kinderen, neem een siësta met mijn vrouw Maria, wandel elke avond naar het dorp, waar ik een wijntje drink en gitaar speel met mijn amigo's. Ik heb een vol en druk leven, senor.'

De Amerikaan sprak spottend: 'Ik heb een Harvard MBA-graad en zou je kunnen helpen. Je moet meer tijd aan het vissen besteden en met de opbrengst een grotere boot kopen, met de opbrengst van de grotere boot kun je meerdere boten kopen, en uiteindelijk zul je een vloot vissersboten hebben. In plaats van je vangst aan een handelaar te verkopen, verkoop je rechtstreeks aan de visverwerkers en uiteindelijk open je je eigen conservenfabriek. Je zorgt voor het product, de bewerking en de distributie. Je zult dit vissersdorpje aan de kust moeten verlaten en naar Mexico City verhuizen, en vervolgens Los Angeles en uiteindelijk New York City waar je je groeiende onderneming zult runnen.'

De Mexicaanse visser vroeg: 'Maar senor, hoe lang gaat dat allemaal duren?' Waarop de Amerikaan antwoordde: '15 – 20 jaar'. 'Maar daarna dan, senor?' De Amerikaan lachte en zei: 'Dat is het mooiste. Als de tijd rijp is, kondig je een openbare veiling aan, verkoop je je aandelen en word je heel rijk, je zult miljoenen verdienen.' 'Miljoenen, senor? Maar daarna?'

De Amerikaan zei: 'Dan ga je met pensioen. Je verhuist naar een vissersplaatsje aan de kust, waar je uitslaapt, een beetje vist, met je kinderen speelt, siësta neemt met je vrouw, 's avonds naar het dorp wandelt. waar je een wijntje drinkt en gitaar speelt met je amigo's...'

10:01 Gepost door Mieke in Bedenkingen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: visser, mexico, meditatie |  Facebook |

08-09-10

Reden van mijn blog-afwezigheid

Niet dat ik jullie verantwoording schuldig ben, maar een beetje uitleg is misschien wel wenselijk.

Hoofdreden van mijn blog-stilte is dat ik een moeilijke periode achter de rug heb, een heuse geloofs-crisis. Met dank aan Paulo Coelho en zijn 'heks van Portobello'.

Toen ik dit boek begon te lezen, dacht ik: "he, dit gaat over mij." Ik nam me voor om het schrijfsel als mijn bijbel te gaan beschouwen. Tot ik in de tweede helft van het boek kwam. Het werd allemaal zo belachelijk, zo confronterend. Ik had op een gegeven moment het gevoel dat er een spiegel voor me gehouden werd. Eentje die de werkelijkheid welliswaar vervormde, maar dat besefte ik op dat moment nog niet.

Ik heb toen op het punt gestaan alles te verbranden wat me dierbaar was. Letterlijk en figuurlijk. Ik heb me als een ongelovige gedragen en mijn mede-heksjes belachelijk gemaakt. Al onze rituelen leken me op een gegeven moment fake. Ik had zin om er mee te lachen.

Uiteindelijk - en vele gesprekken later - ben ik weer tot inkeer gekomen. Op dat moment voelde ik me zo schuldig... (nu nog trouwens) Maar de andere heksjes hebben het positief opgevat. Meer nog, ze vertellen dat ze dankzij mij een boel bijgeleerd hebben. Ze zijn me maw dankbaar voor al die toestanden.

En dat heeft me doen beseffen, dat - wat er ook gebeurt - er niks of niemand onze band kan verbreken. Het heeft me sterker gemaakt want nu weet ik dat ik niet alleen sta. Nu weet ik dat we samen het moeilijke levenspad bewandelen. Ik voel me niet langer eenzaam. Ik kan mijn leven onbezonnen leven en me focussen op wat me een echte heks maakt...

Ze begrepen me en luisterden naar mijn dromen en zorgen.
Ze weten hoe ik tegenover het leven sta en weten wat dit voor me betekent.
Geen enkele keer verweten ze me iets of onderbraken ze me.
Geen enkele keer vertelden ze dat ik verkeerd was.
Meer nog, ze begrepen wat ik voelde, wat ik doormaakte.

Nu omhels ik hen en weet ik dat ze om me geven. Ik wil ze knuffelen,
dicht tegen me aan drukken en nooit meer loslaten.
Ik wil ze tonen hoe zeer ik ze nodig heb.
Ik besef dat ik mijn hartsvriendinnen gevonden heb.
Ze zijn mijn enige spiegel.

13:11 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: heks, geloof, crisis, vrienden, leven |  Facebook |

07-09-10

Paulo Coelho - The zahir (railway tracks quote)

I went to a train station today and learned that the distance between railway tracks is always 143.5 centimeters, or 4 feet 8½ inches. Why this absurd measurement? I asked my girlfriend to find out and this is what she discovered. When they built the first train carriages, they used the same tools as they had for building horsedrawn carriages. And why that distance between the wheels on carriages? Because that was the width of the old roads along which the carriages had to travel. And who decided that roads should be that width? Well, suddenly, we are plunged back into the distant past. It was the Romans, the first great road builders, who decided to make their roads that width. And why? Because their war chariots were pulled by two horses, and when placed side by side, the horses they used at the time took up 143.5 centimeters.

 “So the distance between the tracks I saw today, used by our state-of-the-art high-speed trains, was determined by the Romans. When people went to the United States and started building railways there, it didn’t occur to them to change the width and so it stayed as it was. This even affected the building of space shuttles. American engineers thought the fuel tanks should be wider, but the tanks were built in Utah and had to be transported by train to the Space Center in Florida, and the tunnels couldn’t take anything wider. And so they had to accept the measurement that the Romans had decided was the ideal. ”

 “It has everything to do with marriage. At some point in history, someone turned up and said: When two people get married, they must stay frozen like that for the rest of their lives. You will move along side by side like two tracks, keeping always that same distance apart. Even if sometimes one of you needs to be a little farther away or a little closer, that is against the rules. The rules say: Be sensible, think of the future, think of your children. You can’t change, you must be like two railway tracks that remain the same distance apart all the way from their point of departure to their destination. The rules don’t allow for love to change, or to grow at the start and diminish halfway through—it’s too dangerous. And so, after the enthusiasm of the first few years, they maintain the same distance, the same solidity, the same functional nature. Your purpose is to allow the train bearing the survival of the species to head off into the future: your children will only be happy if you stay just as you were—143.5 centimeters apart. If you’re not happy with something that never changes, think of them, think of the children you brought into the world.

“Think of your neighbors. Show them that you’re happy, eat roast beef on Sundays, watch television, help the community. Think of society. Dress in such a way that everyone knows you’re in perfect harmony. Never glance to the side, someone might be watching you, and that could bring temptation; it could mean divorce, crisis, depression.

“Smile in all the photos. Put the photos in the living room, so that everyone can see them. Cut the grass, practice a sport—oh, yes, you must practice a sport in order to stay frozen in time. When sport isn’t enough, have plastic surgery. But never forget, these rules were established long ago and must be respected. Who established these rules? That doesn’t matter. Don’t question them, because they will always apply, even if you don’t agree with them.”

13:56 Gepost door Mieke in Bedenkingen, Boek, Citaat | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-09-10

Question of time

Some time later in the future
near the end of time
a parallel universe devoid of any semblance
of reality was found in the end not to be real
Or at least
it was all...
extremely unclear.

We had learned to say anything.
We called things the opposite of what they were.
Time was measured by progress but things were deteriorating so rapidly that one felt time was going backwards.
We owned neither the world nor time.
We know that now.

Space and time
some quantum gravity theorists say
are most likely an illusion.
The philosopher Augustine famously argued
17,000 years ago that space and time are creatures of insistance and the universe,
born with it
not seperately standing features of eternity.

"That's not the way the world really works anymore,"
the arrogant official argued.
"We're an empire now, and when we act we create our own reality.
And while you are studying that reality
judiciously as you will
we will act again
creating other new realities which you can study too
and that's how things will work out.
We're history's actors and you
all of you
will be left to just study what we're doing.
People don't have the right or ability to define for themselves what's true."

He sees the future as something even more far-reaching.
"You have a choice.
You can either create your own future
or you can become the victim of a future that someone else creates for you.
By seizing the transformation opportunities we offer
you are seizing the opportunity to create your own future."

We don't have time today to cover simultaneousness
but we will be discussing wormholes
tunnels through space connecting distant points travelling in time
holes called Einstein-Rosen bridges and how gravity would slam them shut.
When we went in one all we could hear was raging
crashing
thudding
and smashing from the flooded ruins of a campsite.
Even this inordinately frightening experience
accurately predicted by the Man Above
was still frighteningly unclear.

(Rasputina)

21:50 Gepost door Mieke in Bedenkingen, Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rasputina, question of time |  Facebook |

03-09-10

To blog or...

To blog or not to blog, that's the question...

08:13 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: blog |  Facebook |

14-04-10

Dagboek 14 april 2010 ( a day in the life )

Een dagje in Brussel
Op de Brusselse ring wordt een gangster door de politie doodgeschoten, zijn compaan springt van een brug en is levensgevaarlijk gewond. Iets later wordt een juwelier overvallen. Hij wordt neergeschoten en overleeft het niet. Ook 's avonds is het weer prijs: een andere juwelier kogelt een dief neer. Hij zal zich voor de rechtbank mogen gaan verantwoorden. Terzelfdertijd breken er in Sint-Gillis rellen uit. Tientallen jongeren vallen de politie aan en vernielen enkele wagens. Reden: sympathie voor de doodgeschoten gangster op de ring 's ochtends...

Een aantal fait-divers waar je in Brussel mee geconfronteerd wordt...

Joggen, deel 2
Ook gisteren heb ik mijn loopkledij aangetrokken voor een tochtje van een kleine 12km. Echt vlot ging het niet, maar ik was even buiten en heb een heleboel boslucht kunnen opsnuiven. En geloof het of niet: ik word happy van sporten.

18:39 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: juwelier, overval, brussel |  Facebook |

12-04-10

Dagboek - 12 april 2010 (BHV & zo)

Vliegtuig van Poolse president verongelukt...
Als het vliegtuig van Europees president Herman Van Rompuy zou verongelukken, zouden de belgen dan net als de Polen ook zo rouwen of zou het ons koud laten?

Wolf
Mensen zijn wolven voor elkaar. Eigenbelang primeert, het welzijn van anderen totaal onbelangrijk. Tot die conclusie ben ik nog maar eens gekomen. Aanleiding was het artikel in de Standaard van de Oost-Europese bedelaarsbende die in Engeland is opgerold. Kinderen werden ontvoerd, hun beenderen opzettelijk gebroken, want dat bracht meer geld op. Met de opbrengst bouwde de bende zich een heus kasteel. Triestig!

Run Forrest run ! (zondag 11 april)
Na weken van stilte ben ik opnieuw gaan joggen. Het ging me totaal niet, al na een kilometer was ik bekaf. Maar achteraf voelde ik me toch gelukkig. Ik sport weer en om een of andere reden heeft dit een positief effect op mijn gemoedstoestand. Ik straal weer !

Soundtrack bij al dit leed: Mumford and Sons.

Mechelen (zaterdag 10 april)
We zijn er weer eens op uit getrokken met ons vijfjes. Ditmaal zijn we in Mechelen gaan shoppen, eten en drinken. Een namiddagje vol fun en plezier, net als in the good old days.

BHV
Politici zijn net kinderen. Dat bewijst de hele BHV heisa me. Als ik het kon, dan trok ik eens goed aan de oren van de dwarsliggers. Waarom lukt het niet om samen tot een oplossing te komen? Waarom lukt het hen niet het belang van het volk boven hun eigenbelang te stellen? Is dat nu net niet de taak van een politieker? Dit land heeft nood aan goed bestuur, in plaats daarvan krijgen we chaos en ellende. Misschien moeten wij, gewone mensen, onze eigen partij oprichten: partij van en voor het volk. Ja, ik weet het, ik droom graag...

19:48 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mechelen, dagboek, bhv, polen |  Facebook |

07-04-10

Het gevecht met de draak

Black_DragonVorige nacht droomde ik dat ik in een enorm kasteel woonde. Mijn butler was een neger, in de traphal was er een boedha aan het voetballen en buiten op de vensterbank zat er een vampier. Zelf droeg ik een wit kleed en ik had een appel in mijn hand. Die had de dienstmeid me gegeven. "Die ga je nodig hebben" vertelde ze.

Ik stapte in een zwarte koets, getrokken door 4 zwarte paarden. Het ding daverde de opritlaan af, sloeg rechts de hoofdweg op en denderde door de verlaten dorpskern. Ik was op de vlucht. Op de vlucht voor mijn eigen trouwfeest (vandaar het witte kleed). Mijn toekomstige partner zag er niet uit, was ongemanierd en redelijk dom. Vandaar het vluchten ...

Uiteindelijk kwamen we midden in een donker bos tot stilstand. Het was er muisstil. Ik stapte uit en beklom een heuveltop. Bovenop die heuvel stond er een vervallen ruine, enkel een paar betonnen trappen bleven er over. En terwijl ik naar boven klauterde, hoorde ik plots een enorm geraas. Verschrikt keek ik achter me: een draak !!!

Ik trok mijn zwaard (vraag me niet waar ik dat vandaan had) en begon het beest uit te dagen. Het werd een gevecht op leven en dood. Mijn kleren scheurden en bedekten amper mijn lijf. Het beest gaf me een mep met zijn staart. Ik vloog omhoog. Bij het neerkomen hakte ik met 1 slag de kop van de draak af...

( En toen werd ik wakker. )

Ik heb het altijd al geweten: ik ben een echte heldin. Een heldin die teveel sprookjesboeken leest, maar dit terzijde.

22:05 Gepost door Mieke in Droom | Permalink | Commentaren (1) | Tags: droom, huwelijk, draak, zwaard |  Facebook |

31-03-10

Tripje naar Stonehenge (deel 1)

Ik voelde me net een godin, daar in Zuid-Engeland. Het leek wel alsof de tijd stilgestaan had en we ons weer in de Oertijd bevonden, zo'n 5000 jaar geleden. Hogepriesteres Aidin staat op een hoge heuveltop en ziet hoe haar onderdanen enorme stenen mijlenvel voortslepen. Het moet iets onwerkelijks zijn geweest. Waarom slepen duizenden mensen zo'n grote stenen voort en waarom plaatsen ze die dan in een perfecte cirkel, zodat ze een exacte weergave zijn van het wiel van het jaar? Is het een soort kerk? Een uiting van macht? Niemand die het weet...

Doorheen de tijd zijn een groot aantal ervaringen en gewoontes verloren gegaan. Recentere generaties braken het bouwwerk half af en gebruikten de stenen voor de bouw van huizen en kerken. Nu staat de steencirkel er wat verloren bij. De magie is verdwenen. Ook al herdenken wij heksen en druiden nog elk jaar de zonnewende en equinox, met magie heeft het wat mij betreft niks meer te maken. Het gevoel dat de hogepriesteres Aidin moest hebben gehad zoveel jaar geleden, is nu compleet verdwenen. Aidin is nu Mieke geworden en Mieke is een beetje ontgoocheld. Alleen als ze haar ogen sluit is Aidin er weer... Herinneringen zweven nog rond, maar ze zijn door commercie verdreven. Stonehenge is niet meer.

19:44 Gepost door Mieke in Dagboek, Ostara | Permalink | Commentaren (0) | Tags: equinox, stonehenge |  Facebook |