30-09-10

Mina rakastan sinua

"Ey sweetie, it's me..."
"Uh?" Ik had de voorbije drie jaar nog nooit telefoon gehad van Mikko. Raar.
"How's life?"
"What's wrong?" Mijn hersenen werkten op volle toeren. Als hij me na die drie jaar belt, dan moet er wel iets mis zijn.
"Nothing, I just wanted to hear your voice".
"Yeah, right. Tell me, what's wrong?"
< silence >
"Mikko?"
"Yes?"
"Tell me!"
"We broke." Drie jaar van zijn leven naar de vaantjes, een gedachte die spontaan in me op kwam.
"I am sorry for that." Ik wist niet hoe ik moest reageren.
<silence>
"Why are you calling me?" Ik haatte het dat hij me hier mee lastig viel.
"I just wanted to talk to you."
"After all these years?" Nu hij plots in de miserie zit, ben ik goed genoeg... Waar was hij toen ik hem nodig had? Waarom liep hij van me weg. Alle verdrongen gevoelens kwamen plots weer boven drijven. Ik denk dat ik op een gegeven moment nogal geergerd klonk. Ik besloot met een
"I can't help. You'll have to fight your own demons. I am not part of your life anymore."

"Mina rakastan sinua."
< stilte > < traan> <woede> <pijn> <wanhoop> <nog meer pijn>
Hoe durft ie zoiets te zeggen !!!! Na al die jaren.
Ik heb zonder iets te zeggen ingelegd.
Mikko zal de komende dagen mijn leven beheersen. Vroeger zou ik daar blij mee geweest zijn, maar nu...

11:23 Gepost door Mieke in Dagboek, Mikko | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mikko, mina rakastan sinua |  Facebook |

29-09-10

MILF : Calvin Klein Underwear

In een van vorige postjes hadden we het er reeds over. Het moeten niet altijd vrouwen zijn die half naakt in de media verschijnen. Vandaar deze nieuwe rubriek: MILF ofte Man I'd Like to Fuck.

Vandaag een oproep aan alle mannen: zorg er voor dat je er uit ziet als een van deze sexy venten. Voor minder doen we het niet meer ;)

Oproep aan alle vrouwen: wie van deze ventjes is jullie favoriet?

ck1.jpgck2.jpgck3.jpgck4.jpg

 

 

16:55 Gepost door Mieke in Foto, Milf | Permalink | Commentaren (1) | Tags: milf, calvin klein, underwear, man, naakt |  Facebook |

28-09-10

Drum cirkel

Gisteren vroeg iemand me wat een drumcirkel is (nav een van mijn vorige postjes). Eigenlijk is het antwoord redelijk simpel en logisch. Het betreft een samenkomst waarbij je in een cirkel gaat zitten om samen te drummen.

Misschien iets concreter?

In ons geval is het drummen onderdeel van een ritueel. We gaan dan in een cirkel zitten rond een vuur (kaars of vuurkorf). Door te trommelen proberen we tot een soort trance of bewustzijnsverruiming te komen. Meestal zingen of dansen we er bij. Bovendien wisselen we dikwijls af met spreuken / gedichten of verhalen...


In feite ga je energie en emoties opwekken en kanaliseren. Je probeert je volledig los te maken van alle dagdagelijkse zorgen en geef je volledig over aan de hartslag van de Godin. Want de drum is een oertaal die iedereen aantrekt en raakt. Het is een intense ervaring waarbij alle gevoelens die in je zitten naar de oppervlakte komen. Tot zover de theorie :)

Je vertrekt van een basisritme (hartslag) en daarbij ga je naargelang de omstandigheden improviseren. Het komt er op aan je volledig te laten gaan. Niet echt iets vanzelfsprekends. Ik weet nog hoe ik de eerste keren er verkrampt bij zat en amper iets durfde. Belangrijk is dat je vertrouwen hebt in de mensen rond je en dat je op je bek durft gaan. Zomaar roepen wat in je opkomt, zomaar als een "gek" staan dansen... ik wil het jullie eens zien doen. En neen, naakt zijn is geen must ;)

27-09-10

Waar zijn we mee bezig?

We geven geld uit dat we niet hebben om dingen te kopen die we niet nodig hebben en dit om indruk te maken op mensen die we niet eens aardig vinden...

11:58 Gepost door Mieke in Bedenkingen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bedenkingen |  Facebook |

25-09-10

Bloot, bloter, blootst

Eigenlijk verwondert het ons niet meer, foto's van blote vrouwen in de media. Opwindend kan je dit bezwaarlijk noemen. Er rest me nog 1 vraag: wanneer volgt de man? Of moeten wij vrouwen op onze honger blijven zitten?

In dit geval: modeweek in Londen ('ontwerpen' van Charlie Le Mindu)

album_large_3879289.jpg

 

16:45 Gepost door Mieke in Foto | Permalink | Commentaren (2) | Tags: foto, naakt, catwalk, mode, charlie le mindu |  Facebook |

24-09-10

Mabon: uitstapje naar Doel

doel.jpgGeen U2 concert voor ons vorige woensdag. Wel een uitstapje naar Doel, het spookdorpje in het antwerpse havengebied. Mabon you know. We dwaalden door verlaten straten, langs afgebroken of ingevallen huizen. Niet zo veraf zie je aan de ene kant de koeltorens van de kerncentrale en aan de andere kant de reusachtige containerschepen. Poldergrond is vervangen door een dor woestijnlandschap (het opgespoten land) met daarachter een boel industrie. Het heeft iets onwerkelijks. Eigenlijk deed het me denken aan 'the road', die post-apocalyptische film.

De atmosfeer die er heerst is duister en triestig. Het is een omgeving waarin je volledig los komt van dit aardse bestaan. Het doet je tevens beseffen dat het de verkeerde richting opgaat met ons wereldje. De natuur wordt volledig leeggeplunderd. Destructief gaat men te werk. En hoe meer je er over nadenkt, hoe duidelijker het wordt dat de mens een parasiet is die de aardbol overwoekert. Lang kan dit niet meer doorgaan. Dat voel je gewoon. Geloof me, ooit worden we uitgeroeid (als we het zelf al niet doen) en begint de hele levenscyclus weer overnieuw. Duistere gedachten die je niet echt vrolijk maken, ik weet het.

Maar goed, na de zelfreflectie was er nog uitgebreid de tijd voor leukere dingen: het oproepen van de universele oerkracht waarvan we allemaal deel uitmaken. Onze locatie: een rustig plaatsje tenmidden van deze woesternij. Geen pottekijkers! Onze methode:  Een heus vuurtje (meestal beperken we ons tot kaarsen), wat drank en andere genotsmiddelen. Niet te vergeten: een drum-cirkel, een boel gebeden en rituelen... Voeg daarbij een stralend zonnetje én 's avonds een volle maan en je weet dat dit een unieke ervaring was.



12:22 Gepost door Mieke in Book of shadows, Mabon | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mabon, doel, spookdorp |  Facebook |

23-09-10

Mabon blessings !

mabon2.jpg

14:15 Gepost door Mieke in Book of shadows, Mabon | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mabon, blessing, equinox, autumn |  Facebook |

22-09-10

Film: Inception

Inception is een film die je in de eerste plaats moet gezien hebben omwille van de prachtige beelden : een heuse droomwereld waarbij je steden zoals bijvoorbeeld Parijs compleet samenplooit.

Dromen doet iedereen, ook ik. In mijn geval gebeurt het wel eens dat ik via meditatie dagdroom om te kunnen ontsnappen in een soort fictieve wereld. Laatst bijvoorbeeld zat ik op de rug van een draak en achtervolgde ik pedofiele priesters. Ik zette ze een voor een op een brandstapel tesamen met de niet mis te verstane boodschap voor de omstaanders: "zij die zonder zonde zijn, werpe de eerste steen". Maar ik wijk af. Wat ik wil zeggen: niets is er mooier en boeiender dan de wereld die je via je fantasie creeert.

Maar laten we even terugkeren naar 'inception', of het implanten van een idee via iemand zijn dromen (waardoor je zijn denken en handelen gaat beinvloeden). Fictie of realiteit? Een vraag die me de komende weken zal bezighouden.

Mijn opgave voor jullie: "Probeer het komende uur NIET te denken aan een witte beer."

 

12:55 Gepost door Mieke in Film | Permalink | Commentaren (0) | Tags: inception, film, dromen, trailer |  Facebook |

21-09-10

De mythe van Osiris

Een van de goden die tijdens Mabon vereerd worden is Osiris, een godheid uit de Egyptische mythologie. Hij was de zoon van Geb (aarde) en diens zuster Noet (hemel). Hij werd de eerste koning van oud-egypte. Zijn vrouw was Isis, tevens zijn zuster.

Osiris was de god van de wederopstanding en vruchtbaarheid, zijn festivals (die plaatsvonden rond het zaai- en oogstfeest) werden vaak omringd door vruchtbaarheidsrituelen waar graan een grote rol speelde. Daarnaast was hij ook heerser over het Rijk der Doden. De Egyptenaren geloofden dat hij in een paleis in het westen zetelde, waar de doden eerst doorheen moesten. Hij was er opperrechter, bijgestaan door 42 helpers. Bij iedere doorgangspoort stonden Osiris dienaren met dierenkoppen, die de doden op de proef stelden, zoals beschreven in het Egyptisch dodenboek het Amdoeat. Bij de doortocht van het 6de en 7de uur kwam de dode aan bij de troon van Osiris. Hier zou zijn hart gewogen worden tegen de Veer van de Waarheid. Als de dode een goed leven had geleid, was het hart lichter en mocht hij van Osiris het Jaroeveld betreden, het Egyptische hiernamaals. Als het hart echter zwaarder was dan de veer, door alle zonden, werden het hart en de dode door een monster, de Verslinder, opgegeten.

Roem wekt afgunst op: in dit geval was het diens broer Seth die Osiris ten val bracht. Terug van één van zijn reizen werd Osiris, onder aanvoering van zijn broer Seth, door 72 samenzweerders op een feestmaal onthaald. Tijdens dit maal toonde Seth een prachtige, rijk versierde kist. Nadat iedereen de kist had bewonderd beloofde Seth de kist te schenken aan degene die erin paste. Daarop gingen zij allen om beurten in de kist liggen; niemand paste. Toen het Osiris' beurt was stapte hij in de kist en strekte zich erin uit. De kist had precies zijn maat. De samenzweerders dromden om de kist samen, spijkerden de deksel vast en wierpen de met lood overgoten kist in de Nijl. Toen Isis hoorde wat haar echtgenoot was overkomen, sneed zij één van haar lokken af en kleedde zich in rouwgewaden.

Na Osiris dood regeerde Seth als een wrede heerser over Egypte. Isis vluchtte en verborg zich in de delta van de Nijl. Intussen was de kist met het lichaam van Osiris door de golven op de kust van Byblos geworpen. Een jonge ceder omsloot haar en groeide uit tot een prachtige, grote boom. De koning van Byblos bewonderde de boom, hakte hem om en stutte met de stam het dak van zijn paleis.

Goden en demonen verspreidden dit bericht en zo kwam het Isis ter ore. Om ervoor te zorgen dat zij -een godin-, het paleis binnen kon komen, verzon Isis een list. Zij ging naar Byblos en zette zich neer aan de voet van een bron. Ze sprak met niemand, maar omringde de dienaressen van de koningin met zorg; zij vlocht hun haren en balsemde hun huid met de geur die zij zelf verspreidde. Toen de koningin haar dienaressen zag liet zij Isis komen en nam haar in dienst. Zij kreeg als taak de baby van de koningin te verzorgen. 's Nachts veranderde Isis zich in een zwaluw en vloog zij om de pilaar met het lichaam van Osiris. Door de koningin bespied werd Isis' ware aard bekend. Bang een godin te hebben beledigd, bood de koningin Isis aan iets uit het koninkrijk tot het hare te maken. Isis koos de grote, met houtsnijwerk versierde, cederhouten pilaar van het paleis en hakte deze met volle kracht doormidden. In de pilaar zat de kist met het lichaam van Osiris. Zij plaatste de kist in een boot, nam de oudste zoon van de koning mee en voer weg. Tegen de morgen stak er over de rivier de Phaidros een gure wind op; Isis ontstak in toorn en liet het water van de rivier in haar bedding verdampen. In een verlaten streek aangekomen opende zij de kist en kuste haar overleden echtgenoot. De zoon van de koning keek toe, maar in haar toorn wierp Isis hem een verschrikkelijke blik toe. Het aanzien hiervan was hem te veel en hij stierf. Isis verborg de kist met het lichaam van Osiris in het riet van de Nijl.

Jagend, bij het licht van de maan, vond Seth de kist. Hij sneed het lichaam in 14 stukken en verspreidde deze over de Nijl. Toen Isis de lege kist ontdekte deed zij haar uiterste best de verspreide lichaamsdelen weer te vinden. Zij vond ze allemaal, op één na: zijn mannelijk lid. Het symbool van zijn vitaliteit was verloren. Met behulp van haar toverkracht slaagde zij erin hem een kind, Horus, te laten verwekken. Na zijn geboorte verborg zij Horus nabij Boeto in de moerassen van de delta van de Nijl waar hij op magische wijze door 7 giftige schorpioenen werd beschermd. Bij Osiris teruggekomen balsemde en mummificeerde Isis haar echtgenoot en zo verkreeg Osiris, door Ra voorbestemd als Koning der Doden, het eeuwige leven.

Nadat Horus volwassen was geworden bezocht hij Seth en eiste als rechtmatige opvolger de troon op. Seth verwierp de eis. Na een lange strijd versloeg hij zijn oom en volgde Horus zijn vader Osiris op als Koning der Levenden.

(bron: wikipedia)

16:00 Gepost door Mieke in Book of shadows, Mabon | Permalink | Commentaren (1) | Tags: osiris, mythe, mabon |  Facebook |

20-09-10

Mabon, balans

Mabon is eigenlijk een duaal feest. Enerzijds is het een tijd van overvloed. We hebben net de zomer achter de rug, zitten weer vol energie en zijn vrolijk en blij. Anderzijds heeft het ook een duistere kant. Nog even en het is weer winter. Duisternis staat voor de deur, of we dat nu willen of niet... Maw: het komt er op aan een balans te vinden tussen wit en zwart én vooral te proberen om het duistere toch nog positief te bekijken.

Equal hours of light and darkness
we celebrate the balance of Mabon,
and ask the gods to bless us.
For all that is bad, there is good.
For that which is despair, there is hope.
For the moments of pain, there are moments of love.
For all that falls, there is the chance to rise again.
May we find balance in our lives
as we find it in our hearts.

16:22 Gepost door Mieke in Book of shadows, Mabon | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mabon, prayer, balance |  Facebook |

Mabon, een introductie

oogst.jpg23 september is het weer Mabon, voor ons een feestdag. Het is de dag waarop dag en nacht even lang zijn (herfstequinox). We kijken terug naar de voorbije zomer en bereiden ons voor op de lange winter. Het is een tijd vol rijkdom. De oogst is binnengehaald, het jachtseizoen begonnen. Nog een laatste keer doen we ons te goed aan een heus feestmaal: wijn, fruit en een boel vruchten zijn overvloedig aanwezig.

Mabon is niet alleen een typisch heksenfeest. Een boel culturen hebben de oude tradities overgenomen en kennen een gelijkaardig feest. De romeinen bijvoorbeeld eerden Bacchus, de grieken kenden Dionysus. In meer recentere tijden (middeleeuwen) sprak men van de 'green man', een typisch mannelijk gezicht dat verborgen zat achter de groene bladeren van een eik. De eik is inderdaad hèt symbool van de herfst-equinox. Het is een boom die symbool staat voor kracht en macht. Het symbool van duurzaamheid en doorzettingsvermogen. Vandaar dat de eik vroeger gezien werd als iets heiligs. Denk in dit verband bijvoorbeeld aan de stripboeken van Asterix en Obelix, waar de druide in een eik klimt om maretak te oogsten met zijn gouden hakmes. Ook nu nog kent men zogenaamde oogstfeesten. Een bekend voorbeeld hiervan zijn de Okoberfesten in Munchen (die eind september plaats vinden).

16-09-10

De kerk en pedofilie

Pedofilie is een ziekte waarbij de vrije wil wordt uitgeschakeld.  De straf voor de daders is ervoor zorgen dat zij niet meer in aanraking komen met jongeren.

Zucht, leren ze het dan nooit?

19:03 Gepost door Mieke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pedofilie, kerk, paus |  Facebook |

14-09-10

Wat is vrijheid ?

'De Zahir' van Paulo Coelho heeft ons een boel doen nadenken over het begrip vrijheid. Je kan vrij makkelijk stellen dat vrijheid zin geeft aan het leven, alleen moet je dat begrip nog altijd weten op te vullen. En daar ging onze discussie vorige donderdag over.

"Vrijheid is kunnen doen waar je zin in hebt", zo stelde Iphigeneia.
"En wat houdt dat precies in?" vroeg Gaea.
"Vrij simpel, tijd hebben en maken voor je hobbies. Uitgaan, naar concerten gaan, boeken lezen, reizen ... "
"Veel hobbies worden ons opgedrongen. Van vrijheid is dan geen sprake." wist Cybele.
"Wat bedoel je?" ik kon niet echt volgen.
"Een voorbeeldje: veel festivals zijn tegenwoordig uitverkocht omdat veel mensen het gevoel hebben dat ze er bij moeten horen. Niet omdat ze dat zelf willen."
"In feite wordt ons een boel opgedrongen. We moeten ons huishouden doen, werken om centjes te verdienen, als je kinderen hebt ben je daar een groot deel van je tijd mee bezig... Veel tijd schiet er niet over." ging Danu enthousiast verder.
"Vrijheid is geen rekening te moeten houden met je omgeving." wist Iphigeneia.
"Vrijheid is niks doen. Gewoon een dagje luieren, in de zetel gaan liggen en tv kijken." probeerde Danu.
"Je vervelen kan je niet echt vrijheid noemen." wist Gaea.
"Vrijheid is het gevoel hebben dat niemand je leven bepaalt." probeerde ik aan te vullen. "Ik spreek over een gevoel omdat in realiteit we steeds door anderen en de maatschappij beinvloed worden."
"Interessant", vond Gaea, "wat meteen inhoudt dat niemand vrij is."
"Vrijheid is aanvaarden dat je niet vrij bent." was de conclusie van Danu.


Maw : VRIJHEID BESTAAT NIET.

13-09-10

De mexicaanse visser (iets om over na te denken)

Een Amerikaans zakenman stond op de pier van een dorpje aan de kust van Mexico, toen een kleine boot met maar één visser aanmeerde. In de boot lagen verscheidene grote geelvin-tonijnen.

De Amerikaan complimenteerde de Mexicaan met de kwaliteit van z'n vis en vroeg hoeveel tijd het vangen had gekost. De Mexicaan antwoordde: maar even. Daarop vroeg de Amerikaan waarom hij niet langer op zee bleef om meer vis te vangen? De Mexicaan zei dat hij genoeg had om te voorzien in de eerste behoeftes van zijn gezin. De Amerikaan vroeg daarop: 'Maar wat doe je met de rest van je tijd?' De Mexicaanse visser zei: 'Ik slaap uit, vis wat, speel met mijn kinderen, neem een siësta met mijn vrouw Maria, wandel elke avond naar het dorp, waar ik een wijntje drink en gitaar speel met mijn amigo's. Ik heb een vol en druk leven, senor.'

De Amerikaan sprak spottend: 'Ik heb een Harvard MBA-graad en zou je kunnen helpen. Je moet meer tijd aan het vissen besteden en met de opbrengst een grotere boot kopen, met de opbrengst van de grotere boot kun je meerdere boten kopen, en uiteindelijk zul je een vloot vissersboten hebben. In plaats van je vangst aan een handelaar te verkopen, verkoop je rechtstreeks aan de visverwerkers en uiteindelijk open je je eigen conservenfabriek. Je zorgt voor het product, de bewerking en de distributie. Je zult dit vissersdorpje aan de kust moeten verlaten en naar Mexico City verhuizen, en vervolgens Los Angeles en uiteindelijk New York City waar je je groeiende onderneming zult runnen.'

De Mexicaanse visser vroeg: 'Maar senor, hoe lang gaat dat allemaal duren?' Waarop de Amerikaan antwoordde: '15 – 20 jaar'. 'Maar daarna dan, senor?' De Amerikaan lachte en zei: 'Dat is het mooiste. Als de tijd rijp is, kondig je een openbare veiling aan, verkoop je je aandelen en word je heel rijk, je zult miljoenen verdienen.' 'Miljoenen, senor? Maar daarna?'

De Amerikaan zei: 'Dan ga je met pensioen. Je verhuist naar een vissersplaatsje aan de kust, waar je uitslaapt, een beetje vist, met je kinderen speelt, siësta neemt met je vrouw, 's avonds naar het dorp wandelt. waar je een wijntje drinkt en gitaar speelt met je amigo's...'

10:01 Gepost door Mieke in Bedenkingen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: visser, mexico, meditatie |  Facebook |

11-09-10

Foto : de arend en de meeuw

arend.jpg

11:50 Gepost door Mieke in Foto, Natuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: arend, meeuw, foto, standaard |  Facebook |

10-09-10

Wachtnacht Gent, 11/9 (u komt toch ook?)

wachtnacht_maan_big.jpg

16:17 Gepost door Mieke in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-09-10

Paulo Coelho - The zahir (bespreking)

Inhoud:
Een internationaal beroemde schrijver is zo druk doende met zijn literaire werk en de plichtplegingen die dat met zich meebrengt, dat hij niet in de gaten heeft dat hij zich langzaam van zijn vrouw, Esther, verwijdert. Zij was de vrouw die hem zover gekregen had datgene te doen wat hij werkelijk wilde: een boek schrijven. Dat boek, over een pelgrimstocht naar Santiago, beleefde een stille triomf over de wereld en werd gevolgd door een mondiale bestseller over een jongen die op zoek gaat naar een schat. Op het toppunt van zijn roem, wanneer zij in Parijs bij hem is ingetrokken, neemt Esther het besluit oorlogscorrespondente te worden. Ze wil weten waarom de mensen niet gelukkig zijn en denkt daar achter te komen in een oorlogssituatie.

Het laatst wordt zij in Parijs gezien met een man met Mongoolse trekken. Dan is ze ineens verdwenen en verdenkt men in eerste instantie de schrijver hiermee iets van doen te hebben. Wat volgt is een lange tocht waarin hij naar zijn verdwenen geliefde op zoek is - een odyssee die hem de ruimte geeft na te denken over zijn relatie met Esther, over de liefde en over verdwijnende culturen waarin liefde een centrale plaats heeft.

Oordeel:
Dit is een boek dat je niet op 1 2 3 uit hebt. Het verhaal leest op zich redelijk vlot, maar wat je leest stemt tot nadenken. Maw: af en toe heb ik het boek naast me neergelegd om wat te filosoferen. Alleen of samen met de andere heksjes.

Het onderwerp van het boek, de zin van het leven, is de kernvraag die iedereen zich wel eens stelt. Wat maakt het leven boeiend? 'Vrijheid' is een voor de hand liggend antwoord. Alleen: wat is vrijheid? De mogelijkheid om zelf te kiezen en te beslissen. Klinkt voor de hand en toch is er een grote 'maar'. Want al onze keuzes, al onze beslissingen worden al dan niet bewust beinvloed door onze naasten en het algemeen gedachtegoed. We houden met andere woorden rekening met wat anderen van ons denken en verwachten.

Die factoren die ons verhinderen vrij te zijn (ongeacht de definitie van vrijheid), noemt men - als ze extreme vormen aannemen - een obsessie ofte onze Zahir. "Zahir is Arabisch en betekent: zichtbaar, aanwezig, onmogelijk om onopgemerkt te blijven. Iets wat of iemand die, wanneer we ermee in contact komen, langzaam beslag legt op onze gedachten zodat we ons uiteindelijk op niets anders meer kunnen concentreren. Dit kan men zien als heiligheid, of waanzin".

De verdienste van Paulo Coelho is dat hij ons genoeg elementen aanrijkt om over na te denken. Oplossingen mag je bij het lezen van dit boek niet verwachten. Zelf vond ik dat enorm boeiend. Anderen noemen dat saai en een obstakel. Want al die filosofische beschouwingen halen de vaart uit het boek. Het verhaal zelf wordt er een pak minder interessant door. Meer nog: het wordt slechts bijzaak.

08-09-10

Reden van mijn blog-afwezigheid

Niet dat ik jullie verantwoording schuldig ben, maar een beetje uitleg is misschien wel wenselijk.

Hoofdreden van mijn blog-stilte is dat ik een moeilijke periode achter de rug heb, een heuse geloofs-crisis. Met dank aan Paulo Coelho en zijn 'heks van Portobello'.

Toen ik dit boek begon te lezen, dacht ik: "he, dit gaat over mij." Ik nam me voor om het schrijfsel als mijn bijbel te gaan beschouwen. Tot ik in de tweede helft van het boek kwam. Het werd allemaal zo belachelijk, zo confronterend. Ik had op een gegeven moment het gevoel dat er een spiegel voor me gehouden werd. Eentje die de werkelijkheid welliswaar vervormde, maar dat besefte ik op dat moment nog niet.

Ik heb toen op het punt gestaan alles te verbranden wat me dierbaar was. Letterlijk en figuurlijk. Ik heb me als een ongelovige gedragen en mijn mede-heksjes belachelijk gemaakt. Al onze rituelen leken me op een gegeven moment fake. Ik had zin om er mee te lachen.

Uiteindelijk - en vele gesprekken later - ben ik weer tot inkeer gekomen. Op dat moment voelde ik me zo schuldig... (nu nog trouwens) Maar de andere heksjes hebben het positief opgevat. Meer nog, ze vertellen dat ze dankzij mij een boel bijgeleerd hebben. Ze zijn me maw dankbaar voor al die toestanden.

En dat heeft me doen beseffen, dat - wat er ook gebeurt - er niks of niemand onze band kan verbreken. Het heeft me sterker gemaakt want nu weet ik dat ik niet alleen sta. Nu weet ik dat we samen het moeilijke levenspad bewandelen. Ik voel me niet langer eenzaam. Ik kan mijn leven onbezonnen leven en me focussen op wat me een echte heks maakt...

Ze begrepen me en luisterden naar mijn dromen en zorgen.
Ze weten hoe ik tegenover het leven sta en weten wat dit voor me betekent.
Geen enkele keer verweten ze me iets of onderbraken ze me.
Geen enkele keer vertelden ze dat ik verkeerd was.
Meer nog, ze begrepen wat ik voelde, wat ik doormaakte.

Nu omhels ik hen en weet ik dat ze om me geven. Ik wil ze knuffelen,
dicht tegen me aan drukken en nooit meer loslaten.
Ik wil ze tonen hoe zeer ik ze nodig heb.
Ik besef dat ik mijn hartsvriendinnen gevonden heb.
Ze zijn mijn enige spiegel.

13:11 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: heks, geloof, crisis, vrienden, leven |  Facebook |

07-09-10

Paulo Coelho - The zahir (railway tracks quote)

I went to a train station today and learned that the distance between railway tracks is always 143.5 centimeters, or 4 feet 8½ inches. Why this absurd measurement? I asked my girlfriend to find out and this is what she discovered. When they built the first train carriages, they used the same tools as they had for building horsedrawn carriages. And why that distance between the wheels on carriages? Because that was the width of the old roads along which the carriages had to travel. And who decided that roads should be that width? Well, suddenly, we are plunged back into the distant past. It was the Romans, the first great road builders, who decided to make their roads that width. And why? Because their war chariots were pulled by two horses, and when placed side by side, the horses they used at the time took up 143.5 centimeters.

 “So the distance between the tracks I saw today, used by our state-of-the-art high-speed trains, was determined by the Romans. When people went to the United States and started building railways there, it didn’t occur to them to change the width and so it stayed as it was. This even affected the building of space shuttles. American engineers thought the fuel tanks should be wider, but the tanks were built in Utah and had to be transported by train to the Space Center in Florida, and the tunnels couldn’t take anything wider. And so they had to accept the measurement that the Romans had decided was the ideal. ”

 “It has everything to do with marriage. At some point in history, someone turned up and said: When two people get married, they must stay frozen like that for the rest of their lives. You will move along side by side like two tracks, keeping always that same distance apart. Even if sometimes one of you needs to be a little farther away or a little closer, that is against the rules. The rules say: Be sensible, think of the future, think of your children. You can’t change, you must be like two railway tracks that remain the same distance apart all the way from their point of departure to their destination. The rules don’t allow for love to change, or to grow at the start and diminish halfway through—it’s too dangerous. And so, after the enthusiasm of the first few years, they maintain the same distance, the same solidity, the same functional nature. Your purpose is to allow the train bearing the survival of the species to head off into the future: your children will only be happy if you stay just as you were—143.5 centimeters apart. If you’re not happy with something that never changes, think of them, think of the children you brought into the world.

“Think of your neighbors. Show them that you’re happy, eat roast beef on Sundays, watch television, help the community. Think of society. Dress in such a way that everyone knows you’re in perfect harmony. Never glance to the side, someone might be watching you, and that could bring temptation; it could mean divorce, crisis, depression.

“Smile in all the photos. Put the photos in the living room, so that everyone can see them. Cut the grass, practice a sport—oh, yes, you must practice a sport in order to stay frozen in time. When sport isn’t enough, have plastic surgery. But never forget, these rules were established long ago and must be respected. Who established these rules? That doesn’t matter. Don’t question them, because they will always apply, even if you don’t agree with them.”

13:56 Gepost door Mieke in Bedenkingen, Boek, Citaat | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-09-10

Question of time

Some time later in the future
near the end of time
a parallel universe devoid of any semblance
of reality was found in the end not to be real
Or at least
it was all...
extremely unclear.

We had learned to say anything.
We called things the opposite of what they were.
Time was measured by progress but things were deteriorating so rapidly that one felt time was going backwards.
We owned neither the world nor time.
We know that now.

Space and time
some quantum gravity theorists say
are most likely an illusion.
The philosopher Augustine famously argued
17,000 years ago that space and time are creatures of insistance and the universe,
born with it
not seperately standing features of eternity.

"That's not the way the world really works anymore,"
the arrogant official argued.
"We're an empire now, and when we act we create our own reality.
And while you are studying that reality
judiciously as you will
we will act again
creating other new realities which you can study too
and that's how things will work out.
We're history's actors and you
all of you
will be left to just study what we're doing.
People don't have the right or ability to define for themselves what's true."

He sees the future as something even more far-reaching.
"You have a choice.
You can either create your own future
or you can become the victim of a future that someone else creates for you.
By seizing the transformation opportunities we offer
you are seizing the opportunity to create your own future."

We don't have time today to cover simultaneousness
but we will be discussing wormholes
tunnels through space connecting distant points travelling in time
holes called Einstein-Rosen bridges and how gravity would slam them shut.
When we went in one all we could hear was raging
crashing
thudding
and smashing from the flooded ruins of a campsite.
Even this inordinately frightening experience
accurately predicted by the Man Above
was still frighteningly unclear.

(Rasputina)

21:50 Gepost door Mieke in Bedenkingen, Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rasputina, question of time |  Facebook |

03-09-10

Zola Jesus - night


18:05 Gepost door Mieke in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zola jesus, night |  Facebook |

To blog or...

To blog or not to blog, that's the question...

08:13 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: blog |  Facebook |