30-09-10

Mina rakastan sinua

"Ey sweetie, it's me..."
"Uh?" Ik had de voorbije drie jaar nog nooit telefoon gehad van Mikko. Raar.
"How's life?"
"What's wrong?" Mijn hersenen werkten op volle toeren. Als hij me na die drie jaar belt, dan moet er wel iets mis zijn.
"Nothing, I just wanted to hear your voice".
"Yeah, right. Tell me, what's wrong?"
< silence >
"Mikko?"
"Yes?"
"Tell me!"
"We broke." Drie jaar van zijn leven naar de vaantjes, een gedachte die spontaan in me op kwam.
"I am sorry for that." Ik wist niet hoe ik moest reageren.
<silence>
"Why are you calling me?" Ik haatte het dat hij me hier mee lastig viel.
"I just wanted to talk to you."
"After all these years?" Nu hij plots in de miserie zit, ben ik goed genoeg... Waar was hij toen ik hem nodig had? Waarom liep hij van me weg. Alle verdrongen gevoelens kwamen plots weer boven drijven. Ik denk dat ik op een gegeven moment nogal geergerd klonk. Ik besloot met een
"I can't help. You'll have to fight your own demons. I am not part of your life anymore."

"Mina rakastan sinua."
< stilte > < traan> <woede> <pijn> <wanhoop> <nog meer pijn>
Hoe durft ie zoiets te zeggen !!!! Na al die jaren.
Ik heb zonder iets te zeggen ingelegd.
Mikko zal de komende dagen mijn leven beheersen. Vroeger zou ik daar blij mee geweest zijn, maar nu...

11:23 Gepost door Mieke in Dagboek, Mikko | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mikko, mina rakastan sinua |  Facebook |

Commentaren

Lef heeft-ie wel...

Gepost door: LJ | 30-09-10

De commentaren zijn gesloten.