08-09-10

Reden van mijn blog-afwezigheid

Niet dat ik jullie verantwoording schuldig ben, maar een beetje uitleg is misschien wel wenselijk.

Hoofdreden van mijn blog-stilte is dat ik een moeilijke periode achter de rug heb, een heuse geloofs-crisis. Met dank aan Paulo Coelho en zijn 'heks van Portobello'.

Toen ik dit boek begon te lezen, dacht ik: "he, dit gaat over mij." Ik nam me voor om het schrijfsel als mijn bijbel te gaan beschouwen. Tot ik in de tweede helft van het boek kwam. Het werd allemaal zo belachelijk, zo confronterend. Ik had op een gegeven moment het gevoel dat er een spiegel voor me gehouden werd. Eentje die de werkelijkheid welliswaar vervormde, maar dat besefte ik op dat moment nog niet.

Ik heb toen op het punt gestaan alles te verbranden wat me dierbaar was. Letterlijk en figuurlijk. Ik heb me als een ongelovige gedragen en mijn mede-heksjes belachelijk gemaakt. Al onze rituelen leken me op een gegeven moment fake. Ik had zin om er mee te lachen.

Uiteindelijk - en vele gesprekken later - ben ik weer tot inkeer gekomen. Op dat moment voelde ik me zo schuldig... (nu nog trouwens) Maar de andere heksjes hebben het positief opgevat. Meer nog, ze vertellen dat ze dankzij mij een boel bijgeleerd hebben. Ze zijn me maw dankbaar voor al die toestanden.

En dat heeft me doen beseffen, dat - wat er ook gebeurt - er niks of niemand onze band kan verbreken. Het heeft me sterker gemaakt want nu weet ik dat ik niet alleen sta. Nu weet ik dat we samen het moeilijke levenspad bewandelen. Ik voel me niet langer eenzaam. Ik kan mijn leven onbezonnen leven en me focussen op wat me een echte heks maakt...

Ze begrepen me en luisterden naar mijn dromen en zorgen.
Ze weten hoe ik tegenover het leven sta en weten wat dit voor me betekent.
Geen enkele keer verweten ze me iets of onderbraken ze me.
Geen enkele keer vertelden ze dat ik verkeerd was.
Meer nog, ze begrepen wat ik voelde, wat ik doormaakte.

Nu omhels ik hen en weet ik dat ze om me geven. Ik wil ze knuffelen,
dicht tegen me aan drukken en nooit meer loslaten.
Ik wil ze tonen hoe zeer ik ze nodig heb.
Ik besef dat ik mijn hartsvriendinnen gevonden heb.
Ze zijn mijn enige spiegel.

13:11 Gepost door Mieke in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: heks, geloof, crisis, vrienden, leven |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.