31-03-10

Tripje naar Stonehenge (deel 1)

Ik voelde me net een godin, daar in Zuid-Engeland. Het leek wel alsof de tijd stilgestaan had en we ons weer in de Oertijd bevonden, zo'n 5000 jaar geleden. Hogepriesteres Aidin staat op een hoge heuveltop en ziet hoe haar onderdanen enorme stenen mijlenvel voortslepen. Het moet iets onwerkelijks zijn geweest. Waarom slepen duizenden mensen zo'n grote stenen voort en waarom plaatsen ze die dan in een perfecte cirkel, zodat ze een exacte weergave zijn van het wiel van het jaar? Is het een soort kerk? Een uiting van macht? Niemand die het weet...

Doorheen de tijd zijn een groot aantal ervaringen en gewoontes verloren gegaan. Recentere generaties braken het bouwwerk half af en gebruikten de stenen voor de bouw van huizen en kerken. Nu staat de steencirkel er wat verloren bij. De magie is verdwenen. Ook al herdenken wij heksen en druiden nog elk jaar de zonnewende en equinox, met magie heeft het wat mij betreft niks meer te maken. Het gevoel dat de hogepriesteres Aidin moest hebben gehad zoveel jaar geleden, is nu compleet verdwenen. Aidin is nu Mieke geworden en Mieke is een beetje ontgoocheld. Alleen als ze haar ogen sluit is Aidin er weer... Herinneringen zweven nog rond, maar ze zijn door commercie verdreven. Stonehenge is niet meer.

19:44 Gepost door Mieke in Dagboek, Ostara | Permalink | Commentaren (0) | Tags: equinox, stonehenge |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.