Je steekt een lamp niet aan om hem achter een deur te verbergen: licht is bedoeld om je omgeving te verlichten, je ogen te openen, de wonderen om je heen zichtbaar te maen.

Je offert niet het belangrijkste wat je hebt: de liefde.

Je geeft je dromen niet in handen van mensen die jou kunnen vernietigen.

Of toch wel? Zijn we niet allemaal een beetje zelf-destructief?

Schitterende film ! ( en weer een heleboel om over na te denken )

Wat is de zin van het leven?

Een vraag die praktisch iedereen bezig houdt en waarop ik telkens weer een ander antwoord weet. Tot voor kort zou ik 'leren' gezegd hebben. Leren, het is een woord dat de kern vormt van mijn heks zijn. 'Want stilstaan, is achteruit gaan'.

Na het lezen van 'de heks van portobello' (van Paulo Coelho) ben ik daaraan gaan twijfelen. Leren mag geen doel op zich zijn. Wat ben je met al die kennis die je uit boeken leert, als je er niks praktisch mee doet? Waarom zou ik de geschiedenis van (ik zeg maar wat) Amerika van buiten leren, als dit mij geen praktisch voordeel biedt?

Kennis is wat mij betreft synoniem voor 'levenswijsheid'. Een proces van vallen en opstaan, van hoogtes en laagtes. Het ene moment ben je euforisch over een nieuwe ontdekking, het andere moment ben je diepdroevig en teleurgesteld omdat je de werkelijkheid niet kunt grijpen.

Er is zoveel te ontdekken in dit leven. Zoveel, dat het praktisch onmogelijk is om 'alles' te weten te komen. Wat wij zien, wat wij ervaren is slechts een kleine fractie van de werkelijkheid. Ons hele leven gaat een speurtocht zijn naar kennis en ervaringen.

Alleen het besef nu al te weten dat we continue gaan blijven zoeken... dat we nooit iets compleets, iets werkelijks gaan meemaken... wel dat besef stemt me droevig.

Maar wat is het alternatief? In mijn luie zetel naar een of andere soap kijken en die voor waar aannemen? Guess not.

Iets wat ik volgens Gaea nooit mag vergeten: "Wat jij tot nu toe in je leventje al ervaren hebt, dat zal een ander zelfs in zijn hele leven niet meemaken."